You Are Here: Home » ΔΙΑΦΟΡΑ » ΤΑΙΝΙΕΣ » Οι γνωστοί μας άγνωστοι ηθοποιοί του παλιού σινεμά !

Οι γνωστοί μας άγνωστοι ηθοποιοί του παλιού σινεμά !

Οι γνωστοί μας άγνωστοι ηθοποιοί του παλιού σινεμά !

Για κάποιους φίλους που τους σκέφτεσαι συχνά…

 Αφορμή για να γίνει αυτό το βιβλίο στάθηκε η εκπομπή «Σαν παλιό σινεμά…» που είχα τη σεζόν 2001-2002, στην ΕΤΙ. Αιτία είναι η αγάπη…

Τέσσερα χρόνια η δημόσια τηλεόραση είχε γραμμένη στο πρω­τόκολλο και στριμωγμένη στα συρτάρια την πρόταση να κάνουμε πορτρέτα ηθοποιών του κινηματογράφου. Να μας απασχολήσουν όμως εκείνοι που έγιναν και λόγω τηλεόρασης δικοί μας άνθρωποι, . .« που τις πιο πολλές φορές αγνοούμε ακόμη και τ” όνομα τους.

Πόσο μάλλον τη ζωή τους και την πορεία τους.

Οι χωστοί μας άγνωστοι δηλαδή, οι πρωτοδεύτεροι ή δευτερό-

Οι ηθοποιοί, όπως τους λένε, που ποτέ, ή σχεδόν ποτέ, δε γυρί­στηκε ταινία πάνω τους, που ποτέ ή σχεδόν ποτέ, δεν ασχολήθη-μαζί τους τα Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης. Τουλάχιστον, στη κανονική τους διάσταση…

Πολλοί από αυτούς υπήρξαν μεγάλοι πρωταγωνιστές, στο θέα-τ,χ> ή στη ζωή… Πολλοί ακόμη μεσουρανούν.

Είχαν σφίξει για τα καλά οι ζέστες. Ήταν μέσα Αυγούστου και ήμουν οικογενειακώς στη Θάσο, όταν με κάλεσαν επειγόντως στο κινητό γιο να μου πούνε πως τελικά η ιδέα θα υλοποιηθεί.

Επιτέλους. Αν και ήταν κρίμα, γιατί στην τετραετία που είχε μεσολαβήσει πολλοί από τους εν δυνάμει πρωταγωνιστές της εκ– . πή:. έφυγαν από τη ζωή…

-: είναι κι έτσι. Ας ήταν μόνο αυτό το κακό. Αλλά δεν ήταν…

Έπειτα από συζητήσεις αποφασίστηκε κάθε πορτρέτο να προ-ί’. :α σαν πρόλογος στις ταινίες του Σαββατοκύριακου, στη μεσημεριανή ζώνη, και να μην υπερβαίνει μαζί με τους τίτλους τα ιιέντε λεπτά. Αλλά τι να προλάβεις να πεις μέσα σ” ένα τέταρτο για μια ζωή.

Τέλος πάντων, συμφωνήσαμε να κάνουμε εβδομήντα πορτρέτα.

Ευτυχώς δε θα αρχίζαμε από το μηδέν. Είχαμε ως βάση δημοσιο­γραφική έρευνα ετών, βιογραφικά στοιχεία, βιβλιογραφία κλπ. Μπή–: τα στη διαδικασία να σημειώνουμε ονόματα, να δούμε από : · · ξεκινήσουμε…

Παραγωγός εταιρεία ήταν η Άνωση, σκη­νοθέτης ο Πάνος Κέκας, μοντέζ η αγαπημένη μου φίλη Γιάννα Σπυροπούλου, βοηθός σκηνοθέ­τη η Μάντη Μαντελένη, καλλιτεχνικός διευθυντής ο πολύτιμος Πάνος Κατέρης.

Στις 11 Σεπτεμβρίου μαθαίνω τηλεφωνικώς ότι ο προγραμματι­σμός έπρεπε να γίνει με βάση τις ταινίες που διέθετε το κανάλι, γιατί ο ηθοποιός που θα έκανα κάθε φορά θα έπρεπε απαραιτήτως να παίζει στο φιλμ που θα ακολουθούσε. Ήμουν στο γραφείο.

Στο φαξ ήρθε ο κατάλογος των τίτλων, μικρός σχετικά και πε­ριορισμένης γκάμας. Έπρεπε, λοιπόν, να κάνω τον Προκρούστη.

Σε λίγο ακούω από την τηλεόραση τη μουσική που αναγγέλλει έκτακτο. Βλέπω τους δίδυμους πύργους να καταρρέουν…

Η εκπομπή έκανε πρεμιέρα περίπου στις δύο και τέταρτο το με­σημέρι του Σαββάτου, 20 Οκτωβρίου του 2001, ημέρα των γενε­θλίων μου. Ελπίζω να μην έχω την τύχη της…

Αντί για εβδομήντα επεισόδια, σταματήσαμε στα τριάντα πέ­ντε, λόγω έλλειψης χρημάτων. Αναγκαστήκαμε άρον άρον, να ακυρώσουμε γυρίσματα και συνεντεύξεις. Ήδη, όμως, είχε συγκε­ντρωθεί οπτικοακουστικό υλικό με αφηγήσεις και ντοκουμέντα για εξήντα τέσσερα πρόσωπα· βουνό οι κασέτες. Αποφάσισα να εκδώσω το υλικό σε μορφή βιβλίου. Έγιναν οι απομαγνητοφωνήσεις, μαζεύτηκαν όσα στοιχεία υπήρχαν από τη δημοσιογραφική έρευνα, προστέθηκαν κι άλλα και ταξινομήθηκαν. Ξημερωθήκαμε νύχτες πολλές εγώ και η γυ­ναίκα μου, η Έλσα. (Χωρίς αυτήν δε θα τα κατάφερνα).

Αρχισα να ενώνω τα κομμάτια κάθε πορτρέτου, να γράφω μια μια τις ιστορίες, χωρίς διάθεση ιεράρχησης. Κάποια στιγμή στα­μάτησα. Πού να χωρέσουν τόσα πολλά σε έναν τόμο;

Το αστείο είναι πως πολλά από τα πορτρέτα που βγήκαν στην εκπομπή, δεν μπήκαν στο βιβλίο. Και αντιστρόφως, υπάρχουν πολ­λά που μπήκαν στο βιβλίο και δε βγήκαν στην εκπομπή. Υπάρ­χουν κι εκείνα που ούτε στο χαρτί τυπώθηκαν ούτε από την τηλε­όραση προβλήθηκαν.

Θεωρώ ηθική υποχρέωση να αναφερθώ σε κείνους από τους εξή­ντα τέσσερις, που οι ιστορίες τους δεν αναφέρονται σ” αυτό το βι­βλίο, ενώ το άξιζαν. Επιτρέψτε μου να τους σκιαγραφήσω με λίγες γραμμές και με αλφαβητική σειρά, για να μην τους αδικήσω ξανά:

  • Ο Γιώργος Βελέντζας. Με συνολικά διακόσιες είκοσι μία ται­νίες, παραμένει, από τους εν ζωή, ο αδιαφιλονίκητος χρυσός μα­ραθωνοδρόμος του ελληνικού κινηματογράφου. Χώρια το ντου-μπλάρισμα σε φωνές δεκάδων πρωταγωνιστών, την εποχή που ει­κόνα και φωνή δε γυρίζονταν μαζί.
  • Ο Γιάννης Βογιατζής. Ο θρυλικός Λαλάκης του σινεμά και του ραδιοφώνου. Ήταν αναγνωρίσιμος και πριν από αυτόν. Συνεχίζει το θέατρο και την τηλεόραση, τριάντα χρόνια μετά.
  • Η Τζόλυ Γαρμπή. Σύντροφος του Θόδωρου Μορίδη. Μια ζωή μαζί. Διακριτική, με σεμνότητα και αξιοπρέπεια. Θαλερή όπως και «κείνος. Υπήρξε μεταφράστρια και συγγραφέας.
  • Η Κατερίνα Γώγου. Το ανέμελο… αγοροκόριτσο ήταν σκληρό καρύδι κυρίως για τον εαυτό της. Υπήρξε μια δακρυσμένη ψυχή σε όλη της τη ζωή. Είχε προαποφασίσει το τέλος της, όπως είπαν οι κοντινοί της άνθρωποι.
  • Ο Λαυρέντης Διανέλλος. Ο δικός μας άνθρωπος, σαν τον γλυκό μας παππού ή τον τρυφερό πατέρα μας. Σύντροφος της ζωής του ήταν η ηθοποιός Φρόσω Κοκόλα.

Ο απόλυτος ρέκορντμαν συμμετοχών του παλιού σινεμά.

• Ο Κώστας Δούκας (Ασλανίδης). Ο μεγάλο μπακάλης του μπακαλόγατου Κώστα Χατζηχρήστου. Άφησε την Πόλη και την Εμπορική Σχολή. Έγινε σπουδαίος στο μουσικό θέατρο και την επιθεώρηση, στην Αθήνα, αν και λίγοι τον ξέρουμε με το όνο­μα του…

3. Τζόλυ Γαρμπή 4. Κατερίνα Γώγου 5. Λαυρέντης Διανέλλος 6. Κώστας Δούκας

1.Χρόνης Εξαρχάκος

2.Χρήστος Ευθυμίου

3.Μέλπω Ζαρόκωστα

4.Ελένη Ζαφειρίου

5.Βασιλάκης Καΐλας

• Ο Χρόνης Εξαρχάκος. Βγήκε δειλά δειλά σε κάποια ασπρόμαυ­ρα φιλμάκια κι έλαμψε στα έγχρωμα μιούζικαλ του Γιάννη Δα­λιανίδη. Εκρηκτικός κωμικός, είχε κέφι για τη ζωή. Δεν υπήρχε μέ­ρα που να μην πει ένα αστείο, μου είπαν οι συνάδελφοι του.

Σοβάρευε μόνο όταν ξεκινούσε τα γυρίσματα. Ταλαιπωρήθηκε από την αρρώστια του και πέθανε μόλις πενή­ντα ενός ετών, στο νοσοκομείο. Ακόμη κι εκεί τους έκανε πλάκες.

• Ο Χρήστος Ευθυμίου. Ο παχουλός κοντόσωμος κυριούλης έκα­νε κινηματογράφο από τη δεκαετία του ’30. Έμεινε αξέχαστος σαν « Ένας βλάκας και μισός».

Γιος καφετζή από τη Λαμία, τον έστειλε ο πατέρας του να γίνει δικηγόρος, κι όταν βγήκε στο θέατρο, έπαψε να του μιλάει…

Ήταν μια ζωή ανασφαλής. Όταν έπαιζε, διέκρινες πάντα τρό­μο και πανικό στα μάτια του.

Ήταν δύσκολη η κωμωδία για “κείνον, μου είπαν.

  • Η Μέλπω Ζαρόκωστα. Γεννήθηκε στον Πειραιά, αλλά μεγάλω­σε στην Αθήνα και έφυγε στην Αυστραλία. Εκεί σπούδασε κι εκεί άρχισε την καριέρα της και μετά συνέχισε στο Λονδίνο. Επέστρε­ψε στην Ελλάδα για να γίνει συμμαθήτρια της Αλίκης στο «Ξύλο βγήκε απ” τον παράδεισο». Από τότε έμεινε, έκανε δύο γάμους, έναν γιο και τώρα ένα εγγόνι. Είναι θεατρική συγγραφέας και συνδικαλίστρια. Αισθάνεται υπερήφανη για την ηλικία της και συνεχίζει…
  • Η Ελένη Ζαφειρίου. Έπαιζε τη μάνα από είκοσι χρονών κοπέ­λα, θαρρείς από ένα μοιραίο παιχνίδι που της έπαιζε η ίδια η ζωή.


Έγραψε κι ένα συγκλονιστικό αφήγημα με τίτλο «Τι να σου πρωτοθυμηθώ, βρε μάνα».

•  Ο Βασιλάκης Καΐλας. Είναι «παρών» στη ζωή μας σαράντα χρόνια και στη συνείδηση μας παραμένει ακόμη ανήλικος βιοπα-λαιστής.

Ξεκίνησε από το «Τελευταίο ψέμα» του Κακογιάννη και όχι από τον «Λουστράκο», όπως νομίζουμε οι περισσότεροι.

• Ο Δημήτρης Καλλιβωκάς. Τζέντλεμαν στη ζωή, όπως και στην οθόνη. «Ξέρει να φερθεί το ίδιο σωστά σε έναν ζητιάνο, όσο και σε μια μεγάλη κυρία», μου έχει πει κάποια φίλη του. Ο πατέρας του ήταν γιατρός και η μητέρα του κόρη καθηγητή πανεπιστημίου.

Δηλώνει πως θα παίζει ως ηθοποιός, όσο θα το επιτρέπουν οι δυ­νάμεις του.

• Ο Γιώργος Κάππης. Μπορούσε να κάνει μεγάλο ένα τόσο δα “ούμερο.

Ανέβηκε γρήγορα στην κορυφή, καβάλησε το καλάμι. Γι” αυτό “πως ο ίδιος παραδεχόταν- έμεινε στα αζήτητα.

Ο Νάσος Κεδράκας. Έπαιξε σε περισσότερες από διακόσιες ται­νίες. Σπούδασε νομικά, αλλά έμεινε σαράντα χρόνια στο σανίδι. Γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας, αλλά προσέφερε πολλά στον πολιτισμό της πόλης όπου έζησε, της Ηλιούπολης. Ό,τι δεν του προσέφερε σε φήμη το θέατρο και ο κινηματογράφος, του το προσέφερε η τηλεόραση. Ήταν ο φωτογράφος του χωριού και ο καφετζής της Λυκόβρυσης στο περίφημο «Ο Χριστός ξανασταυ-ρώνεται» του Βασίλη Γεωργιάδη.

• Ο Μήτσος Λυγί ζος. Πίσω από το αυστηρό του ύφος, έκρυβε την ευ-:■·.».σθησία του, λένε αυτοί που τον έζησαν. Δεν ήταν μόνο ηθοποιός…

Ξαναστάθηκε στα πόδια του, όμως έφυγε πένης. Μες στη μοναξιά.

ΣΑΝ ΠΑΑΙΟ ΣΙΝΕΜΑ.

Φραγκίσκος Μανέλης

2.Αννα Ματζουράνη

3.Γιάννης Μιχαλόπουλος

4.Θόδωρος Μορίδης

5.Μπέττυ Μοσχονά

Ως σκηνοθέτης έφερε στην Ελλάδα το λεγόμενο κυκλικό θέατρο ή θέατρο-αρένα. Ως δάσκαλος είδε να μαθητεύουν κοντά του πλή­θος ηθοποιών της παλαιότερης, αλλά και της νεότερης γεννάς.

Βραβευμένος συγγραφέας και ποιητής.

• Ο Φραγκίσκος Μανέλης. Ένας γλυκός μπούφος με χρυσή καρ­διά. Λάτρης των γυναικών, της μπίρας και του καλού φαγητού.

Γαμπρός της στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και πα­τέρας της χορεύτριας Ρέας Μανέλη.

Ξεκίνησε από το βαριετέ. Έπαιξε σε πλήθος ταινίες. Υπήρξε κι­νηματογραφικό δίδυμο με τον Θανάση Βέγγο (Μήτρος και Μη-τρούσης). Έκανε, όμως, κακές επιλογές.

Πέθανε αγχωμένος, επειδή δε γεύτηκε όσα μπόρεσε να ζήσει.

• Η Άννα Ματζουράνη. Υπήρχε στη σκηνή από το 1954. Όλοι τη θυμούνται σαν το γελαστό κορίτσι του θεάτρου.

Η γλυκιά ενζενί, σύζυγος του κινηματογραφικού παραγωγού Αντώνη Καρατζόπουλου, παρέμεινε για πάντα η Αννούλα. Η αρ­ρώστια δεν την άφησε να μεγαλώσει.

• Ο Γιάννης Μιχαλόπουλος. Ο σεμνός κύριος συνήγορος της μι­κρής οθόνης, ο κύριος Παρλάτος.

Ίσως ο πρώτος ηθοποιός της ελληνικής τηλεόρασης. Σεμνός, αθόρυβος, παραμένει ακόμη εν δράσει…

  • Ο Θόδωρος Μορίδης. Ο αειθαλής πατέρας των περισσοτέρων πρωταγωνιστών του παλιού σινεμά. Γεννήθηκε στις αρχές του ει­κοστού αιώνα, στην Κύπρο. Στην Επίδαυρο, όταν έπαιζε με το Εθνικό, ήταν «ο μόνος που μπορούσε να πάει πεζός από το χωριό του Λυγουριού ίσαμε το αρχαίο θέατρο».
  • Η Μπέττυ Μοσχονά. Λίγες οι ταινίες που έκανε. Μεσουράνησε, όμως, στην επιθεώρηση. Η ζωή της μοιάζει με συναρπαστικό σε­νάριο ταινίας.

• Ο Δημήτρης Μτπσλάνης. Ήτανε απ” τους κακούς του παλιού σινεμά. Ενίοτε μάγκας ή… Μανιάτης αδελφός.

Πέθανε νέος, ίσως από αμέλεια για την αρρώστια που τον έτρω­γε… Την εξόδειο ακολουθία έψαλε ο μεγαλύτερος από κείνον ιερέ­ας αδελφός του.

  • Ο Χριστόφορος Νέζερ. Ο αγράμματος αριστοφανικός παππούς του Εθνικού. Ίσως ο κορυφαίος μιας μεγάλης θεατρικής οικογέ­νειας.
  • Η Έφη Οικονόμου. Η αιώνια αντροχωρίστρα που σε πείσμα της κινηματογραφικής της εικόνας χαρίζει και απολαμβάνει ευ­τυχισμένες στιγμές τρεις δεκαετίες πλάι στον αγαπημένο της Χά­ρη Παναγιώτου, από τους παλιούς ζεν πρεμιέ του σινεμά και του θεάτρου.
  • Η Άννα Παϊταζή. Η μαντάμ Σουσού της μικρής οθόνης, η αφε­λής και γλυκιά κυρία Ουρανία, σύντροφος του κυρ Γιώργη (Διο­νύση Παπαγιαννόπουλου) στο τηλεοπτικό «Λούνα Παρκ» του Γιάννη Δαλιανίδη.

Ήρθε ως Πάιταζόγλου από την Κωνσταντινούπολη και σπού­δασε στη φιλοσοφική.

Ο Κουν έπεισε τη μητέρα της να βγει στο θέατρο. Δάσκαλοι της ήταν, όμως, ο Βεάκης και ο Ροντήρης.

Η φυσική της ευγένεια και η αξιοπρέπεια την οποία αποπνέει παραμένουν αναλλοίωτες στον χρόνο.

• Η Κάκια Παναγιώτου. Κορυφαία στις τραγωδίες του Εθνικού στην Επίδαυρο, αλλά και στα δράματα του Νίκου Φώσκολου, (συνηθέστερα), του Γιάννη Δαλιανίδη και του Ντίνου Δημό-πουλου.

Συνταξιούχος πια, ζει μόνη από τότε που έχασε τον σύζυγο της. Ταξιδεύει για να ξεφεύγει…

6. Δημήτρης Μπισλάνης 7. Χριστόφορος Νέζερ 8. Έφη Οικονόμου 9. Άννα Παϊταζή 10. Κάκια Παναγιώτου

Καίτη Πάνου

2.Νικήτας Πλατής

3.Κουλής Στολίγκας

4.Θάνος Τζενεράλης


• Η Καίτη Πάνου. Ξεκίνησε ως παιδί-θαύμα στον θίασο της θρυ­λικής θείας Λένας, της Αντιγόνης Μεταξά.

Η κινηματογραφική της καριέρα συνδέθηκε όσο καμιάς άλλης (πλην βεβαίως της Μάρως Κοντού) με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, από το 1943 ακόμη, όταν έκαναν μαζί, σε πρώτη εμφάνιση και οι δυο, τη «Φωνή της καρδιάς».

Αειθαλής και χαριτωμένη, παραμένει ακόμη ένα παιδί-θαύμα.

• Ο Νικήτας Πλατής. Ο πολυτάλαντος πλακατζής και συνεχώς περιοδεύων πρόεδρος του «Μεθοριακού Σταθμού».

Όταν κάποτε ο Βέγγος του είπε πως θα “θελε να βάλει στη μαρ­κίζα του θεάτρου «…Και ο Νικήτας Πλατής» αυτός του είπε: «έλα μωρέ… για έξοδα είσαι τώρα;»

  • Ο Κουλής Στολίγκας. Ο φινετσάτος φιλόσοφος και ξενύχτης θε­ατρίνος. Η εξάρτηση του από το υποβολείο τον έκανε ήρωα πολ­λών χαριτωμένων ανεκδότων.
  • Ο Θάνος Τζενεράλης. Ο αστυνόμος στον «Ηλία του 16ου» και όχι μόνο. Τον βλέπουμε συχνά κοντά στον Βασίλη Λογοθετίδη.

Άνθρωπος μοναχικός και ταγμένος στην τέχνη του. Υπήρξε ιδρυτικό και βασικό στέλεχος του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελ­λάδος μέχρι το τέλος του. Ξεκίνησε από την όπερα. Η φωνή του γέ­μιζε τα αρχαία θέατρα και είχε πάθος με τις στρατιωτικές στολές…

  • Ο Ανδρέας Φιλιππίδης. Γιος ενός από τους μεγαλύτερους πρω­ταγωνιστές του μουσικού θεάτρου και της επιθεώρησης κάποιας εποχής. Σύζυγος αρχικά της Δέσπως Διαμαντίδου και αργότερα της Λίλης Παπαγιάννη. Σημαντικότατος δάσκαλος…
  • Η Ελένη Χαλκούση. «Κληρονόμος πολλών χαρακτηριστικών της Μαρίκας Κοτοπούλη και της Κυβέλης, αλλά προικισμένη με ιδιαίτερο καυστικό χιούμορ, τόσο στη σκηνή, όσο και στη ζωή», μου έχει γράψει για “κείνη σ” ένα σημείωμα του ο Αλέξης Σολομός.Δασκάλα, συνδικαλίστρια, χρονογράφος, μεταφράστρια και συγ-χφέας. Πασίγνωστο ήταν το «Σαβουάρ βιβρ» που έγραψε. Έσβησε ενενήντα ενός ετών, λησμονημένη σε γηροκομείο.

• Ο Περικλής Χριστοφορίδης. Η θητεία του στις σκοτεινές αίθου-’ϊζ υπήρξε από τις μακροβιότερες. Διήρκησε από το 1929 έως το W9. Ξεπέρασε τις διακόσιες συμμετοχές. Από την «Μπόρα» του Δημήτρη Γαζιάδη μέχρι το «Ταξίδι του μέλιτος» του Γιώργου Πανουσόπουλου.

Ο παππούς και ο πατέρας του ήταν ηθοποιοί. Η αδελφή του, η αδελφή του η Στέλλα.. ήταν από τις πρώτες που έκαναν σινεμά (1929, «Οι απάχη­; των Αθηνών»). Ηθοποιός ήταν και η σύζυγος του Αννα, όπως ι ο γιος του Γιώργος. Υπηρέτησε όλα τα είδη του θεάτρου -πλην ι : τραγωδίας- επί εξήντα χρόνια. Θεωρείται από τους πρωτοπόρους  Διευθυντές παραγωγής του ελληνικού σινεμά.

• Ο Τάκης Χριστοφορίδης. Ξάδελφος του Περικλή. Χαρακτηρι-» ·:ος κωμικός τυπίστας. Έπαιζε συνήθως τον ρόλο του νευρικού

ι -1 τρελογιατρού με τα δεκάδες τικ.

Μια βαριά πνευμονία, από τις κακουχίες κάποιας δύσκολης »  “  «: σε γύρισμα, ήταν η αιτία του θανάτου του.

Τους ζητώ συγγνώμη που αντί για πορτρέτο τούς έκανα μό­νο αυτά τα ατελή σκίτσα. Στα χαρτιά, στο μυαλό και στην καρδιά μου, έχω πλήρη την ει­: τους. όπως και άλλων πολλών ακόμη, που λόγω συγκυριών :: r καν θέση καν ανάμεσα σ” αυτούς τους εξήντα τέσσερις. Είναι σαν κάτι φίλοι, που τους σκέφτεσαι συχνά. Όλο λες να : τηλεφωνήσεις… Κι όλο κάτι τυχαίνει και δεν το κάνεις…

Αντώνης Μιχ. Πρέκας

Παιανία, 2 Αυγούστου 2002


5. Ανδρέας Φιλιππίδης 6. Ελένη Χαλκούση 7. Περικλής Χριστοφορίδης 8. Τάκης Χριστοφορίδης

 


Nα, ο επιθεωρητής έρχεται…

 

 

Γιώργος Δαμασιώτης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Γιώργος Δαμασιώτης
Γέννηση 1 Ιανουαρίου 1900 Βόλος
Θάνατος 30 Δεκεμβρίου 1963 (63 ετών)Θεσσαλονίκη
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Ο Γιώργος Δαμασιώτης ήταν τραγουδιστής της όπερας, ηθοποιός του θεάτρου αλλά και του κινηματογράφου (1 Ιανουαρίου 1900-30 Δεκεμβρίου 1963). Διακρίθηκε σε ρόλους καρατερίστα. Είχε παίξει το ρόλο του δημάρχου στο Η κυρά μας η μαμή. Ο θάνατος τον βρήκε πάνω στη σκηνή στην πρόβα του έργου «Ο επιθεωρητής» (η παράσταση δόθηκε τελικά την Πρωτοχρονιά, με τοΧρήστο Ευθυμίου στο ρόλο του Δαμασιώτη).

Γεννήθηκε το 1900 στο Βόλο. Τον σαγηνεύει η γοητεία του λυρικού θεάτρου και σπουδάζει στις μουσικές Ακαδημίες του Παρισιού, της Ρώμης και του Μονάχου. Όταν ήταν εικοσιπέντε χρόνων, βρέθηκε στην Αθήνα μαζί με άλλους να δίνει εξετάσεις ως σπουδαστής της Επαγελματικής Σχόλης Θεάτρου: ενώπιον της επιτροπής παίζουν το «Βασιλικό» του Μάτεση σε σκηνοθεσία τουΦώτου Πολίτη.

Την ίδια χρονιά, ως επαγγελματίας πια παίζει στο θεατρικό «Φάουστ» του Γκαίτε στο ρόλο του Βαλεντίνο στο θέατρο «Ολύμπια», ενώ στα τριάντα δυο του υποδύεται τον Σάιλοκ στον «Έμπορο Της Βενετίας» στο Εθνικό Θέατρο. Αυτός είναι και ο ρόλος που του ανοίγει τις πόρτες και καθιερώνεται σαν κωμικός ηθοποιός.

Μπαίνει στο θίασο της Αλίκης Θεοδωρίδου και του Κώστα Μουσούρη, στο θίασο της Κατερίνας και στη Λυρική Σκηνή και ερμηνεύει τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Φίγκαρο στον «Κουρέα Της Σεβίλλης«.

Μετά από λίγο επιστρέφει στην πρόζα και περνά στο μουσικό θέατρο. Την κατοχή βρίσκεται στο θέατρο «Γκλόρια» με τις Αδερφές Καλουτά σε οπερέτα, αφού οι επιθεωρήσεις είχαν μπει στο περιθώριο λόγο λογοκρισίας, και ανεβάζουν οπερέτες του Θεόφραστου Σακελλαρίδη μαζί με τους Μίμη ΚοκκίνηΠέτρο Κυριακό, κ.ά.

Έλαβε μέρος επίσης στην περίοδο της Κατοχής και στην Αντίσταση της εποχής και ήταν από τα πιο ενεργά μέλη.

Ο Δαμασιώτης πήρε μέρος σε πολλους επιθεωρησιακούς θιάσους και κυρίως στο Ακροπόλ και Βέμπο. Το καλοκαίρι του 1954 παίρνει μέρος στο βραβευμένο έργο των Μίμη Τραϊφόρου και Χρήστου Γιανακόπουλου «Τρόλεϊ μπας» μαζί με άλλους ηθοποιούς, όπως οι: Λάμπρος ΚωνσταντάραςΧρήστος ΤσαγανέαςΡαφάηλ ΝτενόγιαςΝάσος Κεδράκας και Νίκος Φιλιππόπουλος, γνωστός από την ταινία Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα στο ρόλο του αδερφού της Μάρως Κοντού). Στο σκετς «Οι Παλιοί Και Οι Σύγχρονοι Υπάλληλοι», επίσης έκανε επιτυχία με το ρόλο του Μενιδιάτη.

Το 1961, όταν διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος γίνεται ο Σωκράτης Καραντινός, αποφασίζει να εγκαταλείψει και να εγκατασταθεί στην συμπρωτεύουσα με την μεσόφωνο γυναίκα του, Κίτσα Δαμασιώτου. Με το ΚΘΒΕ, ο Δαμασιώτης παίζει τον «Αρχοντοχωριάτη» του Μολιέρου. Κάποια στιγμή ανεβάζουν το έργο «Ο Επιθεωρητής έρχεται…» σε σκηνοθεσία του Μήτσου Λυγίζου. Οι πρόβες για το έργο ήταν κοπιαστικές, και ειδικά για τον Δαμασιώτη. Η πρεμιέρα είχε οριστεί για την Πρωτοχρονιά.

Δυο μέρες νωρίτερα, στην πρόβα τζενεράλε, Ο Δαμασιώτης λιποθυμάει: τον πηγαίνουν στο νοσοκομείο, όπου μετα από λίγες ώρες πεθαίνει.

Η πρεμιέρα του έργου γίνεται την 1η Ιανουαρίου 1964 με αντικαταστάτη του στο ρόλο του έπαρχου τον επίσης γνωστό ηθοποιό Χρήστο Ευθυμίου και σε περιοδεία, που τον ίδιο ρόλο τον έκανε ο Αθηνόδωρος Προύσαλης, αφού ο Χρήστος Ευθυμίου είχε διαφωνήσει στη χρηματική αμοιβή.

Στο φουαγιέ του Κ.Θ.Β.Ε. υπάρχει ακόμα η κουνημένη φωτογραφία από την γενική πρόβα, κατά την οποία έγινε το επεισόδιο με το Δαμασιώτη.

Χαρακτηριστική σκηνή

(Από την ταινία «Η κυρά μας η μαμή» στη σκηνή που ως Πρόεδρος του χωριού υποδύεται τον άρρωστο και ζητά από τη γυναίκα του να του σηκώσει λίγο το μαξιλάρι..) -»Αμάν βρε γυναίκα στα ουράνια με πήγες!» (κι όταν εκείνη το διορθώνει)
-»Αμάν βρε γυναίκα στα τάρταρα με πήγες!».

Επίσης σκηνή από το τέλος της ίδιας ταινίας:
-(Γ.Δαμασιώτης): Για να δώ κι εγώ το αγγονάκι!
-(Γ.Βασιλειάδου): Φτύστο κύριε Δήμαρχε να μη μας το ματιάσεις!
-(Ο.Μακρής): Στάσου, τι πας να κάνεις κύριε Δήμαρχε; Άκου φτύστο! Άμα θες κύριε Δήμαρχε να φτύσεις νά από δω …τη γιαγιά! Κι άμα δεν δροσιστεί με το δικό σου, τη φτύνω κι εγώ!

Ακόμα από την ταινία «Η Καφετζού» με τους Γεωργία Βασιλιάδου και Μίμη Φωτόπουλο: Απόβραδο και καταφτάνει μεθυσμένος στο καφενείο του Φωτόπουλου που βιάζεται να κλείσει και με τα χίλια ζόρια τον διώχνει από το μαγαζί. Την φασαρία ακούει και ένας αστυνομικός, ο οποίος καταφθάνει για να τους ηρεμήσει:

Δαμασιώτης: Γιατί να μου το πει αυτό κύριε πόλιτσμαν?…Γιατί να μου το πει αυτό; Πόλιτσμαν: Τι σου είπε δηλαδή; Δαμασιώτης: Δεν θυμάμαι αλλά γιατί να μου το πει; Έτσι;

Φιλμογραφία

ΠΗΓΗ: ELWIKIPEDIA
ZANNINO
Ένας αρχιστράτηγος που αγαπούσε με πάθος τη ζωή 

 

 

 

 

 

έφαγε τα μπουλούκια με το κουτάλι και ήταν υπερήφανος γι’

 

Ζαννίνο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ζαννίνο
Ζαννίνο.jpg
Ο Ζαννίνο ως εκπαιδευτής πρακτόρων στην ταινία «Θου-Βου Φανερός πράκτωρ 000«
Πραγματικό όνομα Γιάννης Παπαδόπουλος
Γέννηση 21 Αυγούστου 1923 Γαλατάς
Θάνατος 27 Μαΐου 1995 (71 ετών) Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός του θεάτρου και τουκινηματογράφου

Ο Ζαννίνο, κατά κόσμον Γιάννης Παπαδόπουλος του Θεόφιλου, ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, διακρινόμενος σε δεύτερους ρόλους.

Γιος του Θεόφιλου Παπαδόπουλου και της Σοφίας, γεννήθηκε στις 21 Αυγούστου 1923 στο Γαλατά της Κωνσταντινούπολης. Στα χρόνια του ξεριζωμού που ακολούθησαν ήλθε με τους γονείς του στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στη Δραπετσώνα στον Πειραιά. Από το 1937 που πέθανε ο πατέρας του, ο μικρός αλλά εύσωμος Γιάννης προσπαθεί να βρει δουλειά και να φροντίσει τη μητέρα του. Την περίοδο εκείνη προσλήφθηκε ως χορευτής στα μπαλέτα Ραμασόφ που έδιναν παραστάσεις σε διάφορα κέντρα «καφέ-σαντάν» της εποχής. Σε μία από εκείνες τις παραστάσεις στη «μάντρα του Αττίκ», στις αρχές της δεκαετίας του ’40 όταν ο ίδιος ο Αττίκ τον ρώτησε πως τον λένε, απάντησε Γιάννης, η διευθύντρια όμως του μπαλέτου Σοφία Ραμαζώφ τον αποκαλούσε Νίνο και τότε ο Αττίκ είπε «Τι Γιάννης και αηδίες. Γιάννης δηλαδή Ζαν, Ζαν και Νίνο ίσον Ζαννίνο. Έτσι θα σε παρουσιάσω». Από τότε έμεινε το καλλιτεχνικό αυτό ψευδώνυμο τόσο για τον ίδιο όσο και για τη μετέπειτα γυναίκα του και την κόρη του.

Η καλλιτεχνική καριέρα του Ζαννίνο υπήρξε λαμπρή τόσο στον ελληνικό κινηματογράφο, ακόμη και στον αμερικάνικο, έχοντας συμμετοχή στην ταινία Το Εξπρές του Μεσονυχτίου, όσο και στο θέατρο, ακόμη και στην τηλεόραση. Ο Ζαννίνο ήταν αυτός που ανέδειξε στο θέατρο τον Χάρρυ Κλυνν (κατά κόσμον Βασίλη Τριανταφυλλίδη).

Το 1951 γεννήθηκε η κόρη του, Σόφη Ζανίνου, η οποία κράτησε το καλλιτεχνικό όνομα του πατέρα της σαν επώνυμο και ασχολήθηκε κι αυτή με την ηθοποιία.

Ο Ζαννίνο πέθανε στην Αθήνα στις 27 Μαΐου του 1995. Κηδεύτηκε στη Νέα Ερυθραία Αττικής.

Φιλμογραφία

Ο Ζαννίνο έχει ίσως την πλουσιότερη συμμετοχή σε ελληνικές ταινίες όπως φαίνεται παρακάτω:

Εκ των παραπάνω οι πέντε προτελευταίες ταινίες γυρίστηκαν με την ταχύτητα βίντεο και χαρακτηρίζονται ως βιντεοταινίες.

Τηλεοπτικές εμφανίσεις

ΠΗΓΗ: ELWIKIPEDIA

 

Από τη Γέφυρα του Θησείου στο ρετιρέ που δεν είδε……

 

Παντελής Ζερβός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Παντελής Ζερβός
Zervos.jpg
Ο Παντελής Ζερβός
Πραγματικό όνομα Παντελής Ζερβός
Γέννηση 23 Δεκεμβρίου 1908 Λουτράκι Κορινθίας Country flag
Θάνατος 22 Ιανουαρίου 1982(73 ετών) Αθήνα Country flag
Είδος Τέχνης Θέατρο, Κινηματογράφος
Καλλιτεχνικά ρεύματα Δράμα, Κωμωδία
Σημαντικά έργα ΜανταλέναΛόλα,Λεβεντόπεδο Αρίστο,Γιακουμής, μια ρωμέικη καρδιάΚατήφοροςΤα κίτρινα γάντιαΗ μοίρα του αθώου
Βραβεύσεις Βραβείο Β” ανδρικού ρόλουΦεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1960 για την ταινία Μανταλένα.

Ο Παντελής Ζερβός του Δημητρίου υπήρξε δημοφιλής Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Χαρακτηριστική φυσιογνωμία της «χρυσής εποχής» του ελληνικού κινηματογράφου (δεκαετίες ’50, ’60 και αρχές ’70) έπαιζε συνήθως το χαρακτήρα του χωροφύλακα, του πατέρα, του δημάρχου-κοινοτάρχη, ή του μέντορα των πρωταγωνιστών, όπου παρουσιαζόταν ως παραδοσιακός και αυστηρός, αλλά πάντοτε δίκαιος και καλός.

Πίνακας περιεχομένων

[Απόκρυψη]

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου του 1908 στην Περαχώρα Κορινθίας. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Εμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή το1933 και συνεργάσθηκε με τους καλύτερους θιάσους της εποχής του διακρινόμενος σε κλασικούς στην αρχή ρόλους, αλλά και σε νεοελληνικούς αστικούς.

Σημαντικότερες θεατρικές του παρουσιάσεις ήταν στα έργα «Άλκηστις», «Αντιγόνη», «Θεσμοφοριάζουσαι», «Μάκβεθ», «Πλούτος» κ.ά.

Η παρουσία του στην κινηματογραφική σκηνή επίσης υπήρξε μεγάλη. Περισσότερες από 70 ήταν οι συμμετοχές του σε ταινίες με κυρίαρχη στο έργο «Μανταλένα» παραγωγής Ντίνου Δημόπουλου (1960), υποδυόμενος τον ιερέα Παπα-Φώτη), με το οποίο και απέσπασε το Α΄ Βραβείο 2ου ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1960. Άλλες συμμετοχές του, που ξεχώρισαν, ήταν στα έργα «Πικρό ψωμί» (1951), «Ο αγαπητικός της Βοσκοπούλας» (1955), «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» 1960Ζητείται ψεύτης 1961, «Ο Ατσίδας» 1962, «Λόλα» 1964, «Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά» 1969 και η «Μαρία της σιωπής» (1973).

Αλλά και στις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές ο Παντελής Ζερβός άφησε ιστορία, ιδιαίτερα στα καθημερινά ραδιοφωνικά πεντάλεπτα «το 5λεπτο ενός θυρωρού».

Ο Παντελής Ζερβός ήταν μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εθνικού Θεάτρου. Πραγματοποίησε πολλές θεατρικές περιοδείες εντός και εκτός Ελλάδας, κατά τις οποίες έλαβε πολλές διακρίσεις. Για τη θεατρική του αυτή προσφορά τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του τάγματος του Γεωργίου Α’ από τον Βασιλιά Παύλο.

Ο Παντελής Ζερβός ήταν μόνιμος κάτοικος του Παλαιού Φαλήρου (Αθήνα) και μιλούσε αγγλικά. Πέθανε στις 22 Ιανουαρίου[1] 1982 σε ηλικία 74 ετών. Κηδεύτηκε στο Λουτράκι Κορινθίας. Είχε τρεις κόρες, εκ των οποίων η μία πέθανε στο σεισμό της Σαντορίνης, το 1956, σε ηλικία 8 ετών και, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, είχε θαφτεί ζωντανή [2].

Φιλμογραφία

 

ΠΗΓΗ : ELWIKIPEDIA 

 

Χρωματιστά όνειρα την εποχή του ασπρόμαυρου

Τασσώ Καββαδία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Τασσώ Καββαδία
Τασσώ Καββαδία.jpg
Γέννηση 10 Ιανουαρίου 1921 Πάτρα,Ελλάδα Country flag
Θάνατος 18 Δεκεμβρίου 2010 (89 ετών)ΑθήναΕλλάδα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης Ηθοποιός

Η Τασσώ Καββαδία (10 Ιανουαρίου 1921 - 18 Δεκεμβρίου 2010) ήταν ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1921 στηνΠάτρα.[1]

Σπούδασε πιάνο στην Αθήναζωγραφική και διακόσμηση στο Παρίσι, σκηνογραφία και ενδυματολογία κοντά στο Γιάννη Τσαρούχη και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνηςκοντά στον Κάρολο Κουν.

Από το 1954 ως το 1967 εργάστηκε στο ραδιόφωνο ως δημιουργός και εκτελέστρια. Από το 1955 ως το 1969 εργάστηκε σε εφημερίδες και περιοδικά ως συντάκτρια του ελεύθερου και καλλιτεχνικού ρεπορτάζ. Επίσης, ασχολήθηκε με λογοτεχνικές και άλλες μεταφράσεις.

Έχει συμμετάσχει από το 1954 σε ελληνικές και ξένες παραστάσεις και έργα στο θέατρο και τον κινηματογράφο, ενώ έχει εμφανιστεί και στην τηλεόραση. Χαρακτηρίζεται συνήθως ως η «κακιά» του ελληνικού κινηματογράφου, καθώς λόγω του «βλοσυρού» παρουσιαστικού της ερμήνευε «αυστηρούς» ρόλους, όπως της κακιάς πεθεράς, μάνας, αδερφής κ.ά. Στο θέατρο έπαιξε ρόλους που κάλυπταν σχεδόν όλη την γκάμα του ρεπερτορίου, εκτός από αρχαία τραγωδία. Είχε κάνει δύο γάμους. Το 1942 με τον βιομήχανο Αντώνη Σαλαπάτα, με τον οποίο απέκτησε τρια παιδιά τον Βασίλη, τον Γιώργο και την Ευγενία, και τον συγγραφέα Βασίλη Καζαντζή.

Πέθανε στις 18 Δεκεμβρίου του 2010. Κηδεύτηκε στο Α” Νεκροταφείο Αθηνών[1].

Πίνακας περιεχομένων

[Απόκρυψη]

Επιλεκτική φιλμογραφία

  • Κυριακάτικο ξύπνημα (1954) …. Λίζα Καραγιάννη
  • Στέλλα (1955) …. αδελφή Αλέκου
  • Καταδικασμένη κι απ” το παιδί της (1955)
  • Διακοπές στην Αίγινα (1958)
  • Το κλωτσοσκούφι (1960) …. Ουρανία
  • Ερόικα (1960)
  • Φαίδρα (1962)
  • Ένας μεγάλος έρωτας (1964) …. Αθηνά
  • Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965) …. κυρία Αγλαΐα Ξ. Παπαμήτρου
  • Ιστορία μιας ζωής (1965)… Ελένη Παπαδήμα
  • Δύσκολοι δρόμοι (1965)
  • Στεφανία (1966) …. διευθύντρια φυλακών
  • Δάκρυα οργής (1967) …. μητέρα Μάνου
  • Καπετάν φάντης μπαστούνι (1968) …. Βασιλική
  • Όλγα αγάπη μου (1968) … Έλενα
  • Πολύ αργά για δάκρυα (1968)… Κατακουζηνού
  • Καπετάν φάντης μπαστούνι (1968) … Βασιλική
  • Η κραυγή μιας αθώας (1969)… Λέλα
  • Ξύπνα, Βασίλη (1969) …. κυρία Φαρλάκου
  • Μια τρελή τρελή σαραντάρα (1970) …. Αιμιλία
  • Φρενίτις (1971) … Ρέα
  • Η αμαρτία της ομορφιάς ([972) .... Κατερίνα Βλαστού
  • Αναζήτησις (1972) .... Νατάσσα
  • Ο γιος μου ο Στέφανος (1975) .... Ζωή
  • Δονούσα (1992)
  • Προς την ελευθερία (1996)
  • Χαμένες νύχτες (1997)
  • Παταγονία (1998)
  • Θηλυκή εταιρεία (1999)...Σταμάτα
  • Φοβού τους Έλληνες (2000) .... γιαγιά Μαρία
  • Αλέξανδρος και Αϊσέ (2001)

Τηλεόραση

  • Ο σπαγκοραμμένος
  • Ταβέρνα
  • Θύελλα 1987.... Ρένα
  • Ο χήρος, η χήρα και τα χειρότερα (ANT1, 1991-93....Γκόλντι
  • Γίγας μοτέλ (Mega Channel, 1993-94....κυρία Γαλατεία
  • Ανίσχυρα ψεύδη (ΕΤ1, 1999-2000)
  • Παππούδες εν δράσει (ΕΤ-1, 2000-01....Ευαγγελια
  • Για μια γυναίκα και ένα αυτοκίνητο (ANT1, 2001-02)

ΠΗΓΗ : ELWIKIPEDIA 

Σας ορκίζομαι δεν είμαι κακός

Σπύρος Καλογήρου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Σπύρος Καλογήρου
Σπύρος Καλογήρου.jpg
Γέννηση 3 Νοεμβρίου 1922 Κυψέλη,Αθήνα
Θάνατος 27 Ιουνίου 2009 (86 ετών)
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Ο Σπύρος Καλογήρου ήταν έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Πίνακας περιεχομένων

[Απόκρυψη]

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα (Κυψέλη) στις 3 Νοεμβρίου του 1922 και πέθανε στις 27 Ιουνίου του 2009. Το 1952 γνώρισε την κατά 12 χρόνια μικρότερή του ηθοποιό και μετέπειτα σύζυγό του,Ευαγγελία Σαμιωτάκη. Έπαιξε σε πολλές ταινίες. Είχε έναν γιο και μία εγγονή. Στις 27 Ιουνίου 2009 πέθανε στο Τζάνειο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν από την Πρωτομαγιά[1].

Επιλεκτική φιλμογραφία

ΠΗΓΗ: ELWIKIPEDIA

Μαρίκα Κρεβατά

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μαρίκα Κρεββατά
Μαρίκα Κρεβατά.jpg
Γέννηση 1910 Αθήνα
Θάνατος 14 Σεπτεμβρίου 1994 (84 ετών)Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Η Μαρίκα Κρεββατά του Σταματίου (191014 Σεπτεμβρίου 1994) ήταν ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Κόρη του Σταμάτη Κρεβατά (μουσικού) και της Σοφίας (επίσης ηθοποιού – στην Κωνσταντινούπολη, το γένος Παντελιάδη), γεννήθηκε στην Αθήνα το 1910. Γρήγορα όμως σε ηλικία 2 ετών έχασε τον πατέρα της και τη μικρότερη αδελφή της, Θάλεια. Τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε πολύ φτωχά. Έτσι από πολύ νωρίς εμφανίζεται στο θέατρο περισσότερο για να μη μένει μόνη στο σπίτι. Στην αρχή λάμαβανε μέρος σε θιάσους που έκαναν τουρνέ στην ελληνική ύπαιθρο αλλά και σε παιδικές παραστάσεις όπως στη «Δασκαλίτσα» του Νικοντέμι κοντά στη Μαρίκα Κοτοπούλη. Αργότερα εμφανίζεται στο θίασο οπερέτας του Γεωργίου Ξύδη, όμως η πρώτη ουσιαστικά επαγγελματική της εμφάνιση ήταν στο θίασο της Ροζαλίας Νίκα. Η καλλιτεχνική της αναγνώριση υπήρξε γρήγορη. Μετά από κάποιες ακόμη περιοδείες θιάσων όπως του Μάνου Φιλιππίδη το όνομά της γίνεται γνωστό στα μουσικά θέατρα της τότε Αθήνας φθάνοντας πλέον να ερμηνεύει την Έυα στην ομώνυμη οπερέτα του Φραντς Λέχαρ.

Η Μαρίκα Κρεβατά ήταν εκείνη που λανσάρησε το «Πιπίτσα» από το ομώνυμο έργο των Γιάννη Πρινέα -Στάθη Μάστορα:

Πίτσα, Πιπίτσα, Πηνελοπίτσα,
απ΄ το καιρό, παιδί μου, που ΄γινες κομμάτι
να μας πεθάνεις όλους, το ΄βαλες γινάτι!
Καημένη Πίτσα, Πηνελοπίτσα,
θα μας πεθάνεις μα το ναί
αφότου σήκωσες ψηλά τον αμανέ!

Στην αρχή της δεκαετίας του ’30 γνώρισε τον Άγγελο Μαυρόπουλο, πρωταγωνιστή της οπερέτας, τον οποίο τρεις μόλις μήνες μετά το γάμο της χωρίζει, ενώ έξι μήνες μετά γέννησε τη γνωστή μετέπειτα ηθοποιό Γκέλλυ Μαυροπούλου. Στη συνέχεια υπήρξε σύζυγος του επίσης ηθοποιού Γιώργου Γαβριηλίδη (που πέθανε το 1982), τόσο στη ζωή όσο και στην τέχνη.

Η Μαρίκα Κρεβατά εγκατέλειψε τη θεατρική σκηνή το 1973. Ήταν μόνιμη κάτοικος Αθηνών και μιλούσε επίσης γαλλικά. Πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου 1994 σε ηλικία 84 ετών σε Κλινική της Αθήνας. Κηδεύτηκε στον Κόκκινο Μύλο.

Φιλμογραφία

ΠΗΓΗ: ELWIKIPEDIA
Δεν μπορούσε να φορέσει τριμμένο κουστούμι

Γιώργος Γαβριηλίδης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Γιώργος Γαβριηλίδης
Γέννηση 1908
Θάνατος 23 Ιουλίου 1982 Νίκαια
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Ο Γιώργος Γαβριηλίδης (1908-23 Ιουλίου 1982) ήταν ηθοποιός. Υπήρξε σύζυγος της επίσης ηθοποιού Μαρίκας Κρεβατά (1910-14 Σεπτεμβρίου 1994). Αναδείχθηκε από το θέατρο και έπαιξε στη συνέχεια σε πολλές κωμωδίες στον κινηματογράφο και αργότερα στην τηλεόραση.

Πέθανε στις 23 Ιουλίου 1982 από πνευμονικό οίδημα. Κηδεύτηκε στο Γ΄ Νεκροταφείο της Νίκαιας.

Φιλμογραφία

 ΠΗΓΗ : ELWIKIPEDIA

Μήτση Κωνσταντάρα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μήτση Κωνσταντάρα
Μήτση Κωνσταντάρα.JPG
Γέννηση 1922
Θάνατος 22 Δεκεμβρίου 1985 (63 ετών)
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Η Μήτση Κωνσταντάρα (192222 Δεκεμβρίου 1985), το μικρότερο παιδί της οικογένειας Κωνσταντάρα, ήταν ηθοποιός που έπαιξε σε δεύτερους ρόλους.

Ήταν αδερφή του μεγάλου ηθοποιού Λάμπρου Κωνσταντάρα. Την ίδια σχεδόν περίοδο με τη γέννησή της έμεινε ορφανή από πατέρα, για αυτό αγαπήθηκε ιδιαίτερα από όλη την οικογένεια. Τα δυο μεγαλύτερα αδέρφια της, και ιδιαίτερα ο Λάμπρος, την αντιμετώπιζαν πάντα σαν μικρό παιδί. Ακόμα και σε μεγάλη ηλικία οι πολύ κοντινοί της άνθρωποι την αποκαλούσαν χαϊδευτικά Μίτσα.

Σπούδασε στην δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου αποφοίτησε με άριστα και πρωτοεμφανίστηκε το 1945 στην Πρώτη Κρατική Σκηνή με το έργο Αρλεζιάννα. Εκείνη την εποχή υπήρχε ένα είδος θεάτρου, τα ονομαστά Μπουλούκια. Η Μήτση υπηρέτησε αυτό το είδος με μεγάλη επιτυχία, κάτι όμως που την έκανε το μαύρο πρόβατο της οικογένειας για το δρόμο που ακολούθησε.

Το 1948, συμμετείχε στο θίασο Δημητρίου-Σκορδούλη-Κάσση,που κάνει περιοδεία στην Κωνσταντινούπολη για περίπου ένα χρόνο. Για κάποιο διάστημα εγκατέλειψε το θέατρο για οικογενειακούς λόγους. Εκείνη την περίοδο έμενε στο σπίτι του αδερφού της. Το 1961 επανέρχεται στο θέατρο αρχικά μόνη της στο θίασο της Μαίρης Αλκαίου και του Βασίλη Διαμαντοπούλου, στο έργο «Ένα Δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν» και ακολουθεί το έργο «Πέντε στρέμματα Παράδεισος» κ.α.

Από το 1964 και μετά, άρχισε να παίζει με τον αδερφό της Λάμπρο, σε θέατρο και σινεμά, σε παραστάσεις όπως «Μια Κυρία Ατυχήσασσα» (που στο σινεμά μεταφέρθηκε με τον τίτλο «Ο Στρίγκλος που έγινε αρνάκι«), «Τι 30, Τι 40, Τι 50«, «Υπάρχει και φιλότιμο» κ.α. Τα πιο πολλά από αυτά τα έργα πήγαν και στον κινηματογράφο με άλλο τίτλο. Η Μήτση κοντά στον Λάμπρο ξέφυγε από την ανωνυμία και μαζί γυρίσανε περίπου 30 ταινίες.

Τη δεκαετία του ’70 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο στα έργα «Αλκιβιάδης» του Ν. Τουτουντζάκη, «Δικαίωση» του Νίκου Ζακοπούλου» και πολλά άλλα έργα.

Έκανε όμως και αυτόνομη καριέρα και στην τηλεόραση τη δεκαετία του ’70 σε σειρές όπως: «Λούνα Παρκ«, «Εκείνες Και Εγώ«,»Μεθοριακός Σταθμός«, Παλιατζής κ.α.

Όταν το 1985 πέθανε ο Λάμπρος, η Μήτση έπεσε σε μεγάλη κατάθλιψη. Πέθανε πιθανόν από ανακοπή καρδιάς στον ύπνο της, έξι μήνες μετά. Κηδεύτηκε στον οικογενειακό τάφο στο Α΄ Νεκροταφείο.

Αν και είχε κάνει ένα γάμο δεν είχε παιδιά, είχε όμως δυο ανίψια που αγαπούσε πολύ, τον γιο του Λάμπρου Δημήτρη Κωνσταντάρα και την Σίση, κόρη της αδερφής της Σάσα.

Χαρακτηριστική σκηνή – ατάκα

Στην ταινία «ο Στρίγγλος που έγινε αρνάκι» Παραδουλεύτρα :»Άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους ρίχνεις στα ξένα χέρια» Πετρόχειλος : «Τα ξένα χέρια, τα ξένα χέρια είναι καλά. Έτσι που το πας σε λίγο θα πέσεις σε ξένα πόδια» ……… Παραδουλεύτρα : «Κύριε Πετροχείλο, κάποτε ήμουνα πουλί και μ” αγαπούσανε πολύ» Πετρόχειλος : «Τι πουλί να ήσουν τρομάρα σου το πολύ πολύ να ήσουν καρακάξα»

Φιλμογραφία

ΠΗΓΗ : ELWIKIPEDIA

 

Καίτη Λαμπροπούλου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Καίτη Λαμπροπούλου
Καίτη Λαμπροπούλου.jpg
Πραγματικό όνομα Αικατερίνη Λαμπροπούλου
Γέννηση 1926 ΑθήναΕλλάδα Country flag
Θάνατος 31 Ιανουαρίου 2011 Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης Κινηματογράφος, Θέατρο

Η Καίτη Λαμπροπούλου (1926 – 31 Ιανουαρίου 2011) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926, αλλά μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη, όπου είχε μετακομίσει η οικογένειά της λόγω των εμπορικών δραστηριοτήτων του πατέρα της. Ήταν το δεύτερο παιδί από τα συνολικά τρία της οικογένειας.

Ξεκίνησε τα μαθήματα στο θέατρο από τα μαθητικά της χρόνια το 1942,κρυφά από την οικογενειά της, αρχικά στο Θέατρο Τέχνης. Συμμετείχε στην πρώτη παράσταση του Θεάτρου Τέχνης μαζί με τον Κάρολο Κουν το 1942-1943, στην «Αγριόπαπια» του Ίψεν.[1] Με το Θέατρο Τέχνης συνεργάστηκε στα έργα «Σουάνεβιτ», «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε«, «Κωνσταντίνου και Ελένης», «Βυσσινόκηπος«, «Στέλλα Βιολάντη«, «Το πρώτο έργο της Φάννυ», «Δεν μπορείς να ξέρεις», «Χαρούμενα νιάτα», «Βρικόλακες» κ.ά.

Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο υπό τη διεύθυνση του Ροντήρη και πήρε μέρος στις παραστάσεις: «Φοιτηταί», «Ζητείται υπηρέτης», «Συρανό ντε Μπερζεράκ«, «Το φιντανάκι«, «Λοκαντιέρα«, «Ο Κατά Φαντασίαν Ασθενής«, «Οι Εύθυμες Κυράδες του Ουίνδσορ» κ.ά. [2] Στη συνέχεια, ακολούθησε το Ροντήρη στην Ελληνική Σκηνή, αλλά συνεργάστηκε και με άλλους θιάσους σε πολλές παραστάσεις.

Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1951 στην ταινία «Το παιδί μου πρέπει να ζήσει». Εμφανίστηκε και σε τηλεοπτικές σειρές, καθώς και στο Θέατρο της Δευτέρας.

Σύζυγός της ήταν ο δημοσιογράφος και σεναριογράφος Γεώργιος Ρούσσος[3].

Στις 20 Δεκεμβρίου 2004, απονεμήθηκε σε αυτή και τη Σμαρούλα Γιούλη το έπαθλο «Κυβέλη» για τη συνολική τους θεατρική προσφορά.[4]

Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε με την αδερφή της στο Διόνυσο[3].

‎Πέθανε στις 31 Ιανουαρίου 2011[5].

ΠΗΓΗ : ELWIKIPEDIA

Αλέκος Λειβαδίτης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Αλέκος Λειβαδίτης
Αλέκος Λειβαδίτης.jpg
Γέννηση 1914 Αθήνα
Θάνατος 23 Μαρτίου 1980
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Ο Αλέκος Λειβαδίτης , του Λυσάνδρου, (γενν. τον Δεκέμβριο του 1914 στην Αθήνα- πέθανε στις 23 Μαρτίου 1980) ήταν ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Ήταν τελειόφοιτος Μέσης Εμπορικής Σχολής. Η πρώτη του εμφάνιση ήταν στην ταινία Το Τραγούδι του χωρισμού (1940). Ακολούθησαν: Η φωνή της καρδιάς (1942), Η βίλα με τα νούφαρα (1944), Γαμπρός με δόσεις (1947), Ο εμίρης και ο κακομοίρης (1963) κ.ά. Το 1942 πήρε άδεια άσκησης επαγγέλματος και εμφανίσθηκε στο θέατρο πρόζας με το θίασο Χριστοφ. Νέζερ – Άννας Λώρη το 1948, στο Ακροπόλ. Από τότε συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους όπως με το θίασο Καλουτά – Κρεββατά – Ρένας Ντορ (1949), με το θίασο Καλουτά (1950) και αργότερα με του Ο. Μακρή, Β. Αυλωνίτη, Ν. Σταυρίδη, Ρ. Βλαχοπούλου, Κ. Χατζηχρήστου, Κ. Ντιριντάουα, και Σ. Βέμπο, σε πολλές μουσικές επιθεωρήσεις και κωμωδίες.

Το 1949 ξεκίνησε περιοδείες στο εξωτερικό, στην Αίγυπτο, Κύπρο, Κωνσταντινούπολη, τις οποίες και επανέλαβε το 1951 και το 1961. Την περίοδο 1968-1971 έκανε επίσης πολλές περιοδείες σε πόλεις της Ελλάδας.
Ο Αλέκος Λειβαδίτης υπήρξε και σκηνοθέτης της ταινίας «Εκατό χιλιάδες λίρες». Υπήρξε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ), και Πρόεδρος του Ταμείου Αλληλοβοηθείας του ΣΕΗ. Είχε τιμηθεί από τον Βασιλέα Γεώργιο Β” με μετάλλια Αλβανικού Πολέμου, καθώς και από τον Βασιλέα Παύλο για την προβολή της Ελλάδας στο εξωτερικό. Τιμητικές επίσης διακρίσεις είχε λάβει και από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών (Βοτανικού).

Θάνατος

Ο ηθοποιός απεβίωσε τα ξημερώματα στις 23 Μαρτίου 1980, από ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Ειδικότερα, ο Λειβαδίτης έπασχε από κήλη, την οποία δεν είχε αφαιρέσει χειρουργικά και παρουσίασε επώδυνη διόγκωση. Αναγκάστηκε να διακόψει τις εμφανίσεις του στο Θέατρο Βέμπο, εξαιτίας του προβλήματος , μεταφέρθηκε σε ιδιωτική κλινική και έπειτα στον «Ευαγγελισμό», σε κωματώδη κατάσταση. Η κατάστασή του επιδεινώθηκε, με αποτέλεσμα το θάνατό του στο νοσοκομείο[1].

 

Φιλμογραφία

ΠΗΓΗ: ELWIKIPEDIA 

Ρένα Ντορ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ρένα Ντορ
Πραγματικό όνομα Ειρήνη Γιαννάτου
Γέννηση 1917 ΠάτραΕλλάδα Country flag
Θάνατος 5 Μαρτίου 2000 Αθήνα,Ελλάδα Country flag
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης Ηθοποιός

Η Ρένα Ντορ (Ειρήνη Γιαννάτου το πραγματικό της ονοματεπώνυμο), ήταν ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1917 και πέθανε στην Αθήνα στις 5 Μαρτίου του 2000. Κηδεύτηκε από το Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Υπηρέτησε το μουσικό θέατρο. Σύντροφος της ζωής της υπήρξε ο επίσης ηθοποιός, Αλέκος Λειβαδίτης. Έμεινε ορφανή απο 4 ετών και είχε άλλα 4 αδέλφια. Πρωτόπαιξε πρώτη φορά 13 ετών , αρχικά σαν χορεύτρια στον θίασο της Ζωζώ Νταλμάς σε περιοδεία που έκανε στην Αίγυπτο. Πρώτο θεατρικό έργο πού έπαιξε ήταν ο υφυπουργός το 1935 . Έπαιξε στους γνωστότερους θιάσους της εποχής , το 1952 συγκρότησε δικό της θίασο μαζί με τη Μαρίκα Κρεββατά και τον Μίμη Κοκκίνη και το 1954 με τις Μαρίκα Κρεββατά, Ρένα Βλαχοπούλου . Το 1997 της απονεμήθηκε το βραβείο Παναθήναια για τη συνολική της προσφορά στο χώρο της επιθεώρησης. Τελευταία της εμφάνιση ήταν το 1978 στο θέατρο «Μινώα» με την επιθεώρηση του Ν. Ελευθερίου Τι Κωστάκης, τι Αντρίκος, τα πληρώνει ο λαουτζίκος.

Φιλμογραφία

Θεατρικές παραστάσεις

  • Υφυπουργός, 1935
  • Μπλε και Ασπρο, 1945
  • Μπλε Τριαντάφυλλα, 1954
  • Νυχτολούλουδα, 1959
  • Εδώ Αθήναι, 1959
  • Ο Νυμφαίος έρχεται, 1960
  • Φέρρυ μπωτ, 1960
  • Πράσινο κόκκινο
  • Γλυκιά Αθήνα
  • Τριαντάφυλλα για σας
  • Μπετόβεν και μπουζούκι, 1961
  • Ντόλτσε βίτα στην Αθήνα
  • Τσίρκο η Ελλάς, 1966
  • Ο γάμος του αιώνος, 1968
  • Εδώ θα γελάσετε, 1969
  • Τι Κωστάκης, τι Αντρίκος, τα πληρώνει ο λαουτζίκος, 1978
ΠΗΓΗ : ELWIKIPEDIA
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΛΟΥΧΟΣ
Από τη Δημητσάνα στο Ναυτικό και μετά Θεσσαλονίκη
Γιάννης Μαλούχος

Giannismalouhos3.JPG
Giannismalouhos1.JPG
Giannismalouhos.JPG

Ημερομηνία γέννησης: 1934

Σχόλια: Γεννήθηκε στη Δημητσάνα της Αρκαδίας.Σπούδασε στη σχολή θεάτρου του Κωστή Μιχαηλίδη.

Trivia: Εμφανίζεται και ως Γιάννης Μαλλούχος. Έχει αδερφό τον, επίσης ηθοποιό, Βασίλη Μαλούχο.Απο το 1984 ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη.Εχει μια κόρη και έναν γιο.

Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές στις οποίες έχει παίξει:

Article ↓ Έτος ↓ Κανάλι ↓
Βραδυά επιθεώρησης 1984|1984 ΕΡΤ
Η πολυκατοικία 2008|2008 Mega
Ιστορίες χωρίς δάκρυα (1977) 1977|1977 ΕΡΤ
Κλέφτες και αστυνόμοι σε δράση 1985|1985 ΕΡΤ
Ναυτικές ιστορίες 1978|1978 ΥΕΝΕΔ
Ο κακός Βεζύρης 1997|1997 Mega
Ο κύριος συνήγορος (1970) 1970|1970 ΥΕΝΕΔ
Ο ταξιτζής: Ένα αντρόγυνο υπό διάλυση 1978|1978 ΥΕΝΕΔ
Ο ταξιτζής: Η μάνα 1978|1978 ΥΕΝΕΔ
Ο ταξιτζής: Ο έμπορος της τσίχλας 1978|1978 ΥΕΝΕΔ
Ο ταξιτζής: Το θύμα 1979|1979 ΥΕΝΕΔ
Ο ταξιτζής: Το οκτάωρο 1979|1979 ΥΕΝΕΔ
Ο ύπνος και ο ξύπνιος 1972|1972 ΥΕΝΕΔ
Πάτερ φαμίλιας (1972) 1972|1972 ΥΕΝΕΔ
Τα παλιόπαιδα τ” ατίθασα: Πρόσκληση σε γεύμα 1980|1980 ΕΡΤ
Το ημερολόγιο ενός θυρωρού 1979|1979 ΥΕΝΕΔ

Ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες στις οποίες έχει παίξει:

Article ↓ Έτος ↓
Άγγελοι του πεζοδρομίου 1962
Ένας Κίτσος στα μπουζούκια 1970
Ένας βλάκας με πατέντα 1963
Ένας χίπις με τσαρούχια 1970
Όσο υπάρχουν γυναίκες 1959
Αθώα ή ένοχη 1963
Ανάμεσα σε δυο αγάπες (1963) 1963
Αστέρια στο βούρκο 1963
Αυτοί που ξέχασαν το Θεό 1964
Γεύση από Ελλάδα (1980) 1980
Δέκα μέρες στο Παρίσι 1962
Διαβόλου κάλτσα 1961
Δουλέψτε για να φάτε 1961
Εμείς τα μπατιράκια 1963
Ζωή γεμάτη πόνο 1964
Η Αλίκη στο Ναυτικό 1961
Η Ελληνίδα και ο έρωτας 1962
Η Λίζα και η άλλη 1961
Η Νάνσυ την… ψώνισε! 1960
Η ανταρσία των δέκα 1970
Η νύφη το “σκασε 1962
Κέρατο στο κέρατο 1982
Λάθος στον έρωτα 1961
Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες 1960
Μανούλα θέλω να ζήσεις 1957
Μη βαράτε όλοι μαζί 1962
Μην ερωτεύεσαι το Σάββατο.. 1962
Μια νταντά και τέζα όλοι 1971
Μονά ζυγά δικά μου 1979
Ο Κώτσος στην ΕΟΚ 1980
Ο Λαμπρούκος μπαλλαντέρ 1981
Ο ναύτης του Αιγαίου 1968
Ο ποδόγυρος 1980
Οι επικίνδυνοι 1964
Οι τρεις σωματοφύλακες (1962) 1962
Οι φτωχοδιάβολοι 1964
Οργή 1962
Παίξε μπουζούκι μου γλυκό 1965
Παύλος Μελάς 1974
Πονεμένη μητέρα 1962
Προκόπης ο απρόκοπος 1969
Πρώτο καρδιοκτύπι 1963
Σκάνδαλα στο νησί του έρωτα 1963
Τα κοθώνια του θρανίου 1962
Τα παιδιά της Μανταλένας 1963
Τα παιδιά της πιάτσας 1979
Τα παλιόπαιδα 1963
Τα σαϊνια 1982
Τζακ ο καβαλάρης 1979
Το αγρίμι 1960
Το καλοκαίρι της οργής 1962
Το κλωτσοσκούφι 1960
Το πιθάρι 1962
Το ραντεβού της Κυριακής 1960
Το τυχερό πανταλόνι 1963
Τρία κορίτσια από την Αμέρικα 1964
Τρεις καρδιές ένας χτύπος 1965
Φτωχοί κομπιναδόροι 1962

Ελληνικές βιντεοταινίες στις οποίες έχει παίξει:

Article ↓ Έτος ↓
Αχ τι μου “κανες Βασίλη 1988
Νάτος γάτος και βαρβάτος 1987
Ο θάνατος σου η ζωή μου (1987) 1987
Ο τσίχλας και ο κανένας 1985

Θεατρικές παραστάσεις στις οποίες έχει παίξει:

Article ↓ Έτος ↓ Κανάλι ↓
Αρσενικό και παλιά δαντέλλα (1981) 1981 ΕΡΤ
Αστέρι χωρίς όνομα 1979 ΕΡΤ
Δον Καμίλο 1982 ΕΡΤ
Η όγδοη γυναίκα του Κυανοπώγωνος 1979 ΕΡΤ
Μπράβο Κολονέλο (1979) 1979 ΕΡΤ
Ο ιππότης της νύχτας 1979 ΥΕΝΕΔ
Οι Γερμανοί ξανάρχονται (1977) 1977 ΕΡΤ

Εκπομπές στις οποίες συμμετείχε ή στις οποίες παρουσίαζε:

Article ↓ Έτος ↓ Κανάλι ↓
Σαν παλιό σινεμά 2001 ΕΤ1
Χαρούμενη χρονιά 1973 ΥΕΝΕΔ

Τηλεπαιχνίδια τα οποία παρουσίαζε ή στα οποία συμμετείχε:

Article ↓ Έτος ↓ Κανάλι ↓
Κάνε ότι κάνω (1980) 1980 ΥΕΝΕΔ
Τα τετράγωνα των αστέρων (1980) 1980 ΕΡΤ

Μεταγλωττισμένες παραγωγές στις οποίες συμμετείχε:

ΠΗΓΗ: RERTODB

 

Αρτέμης Μάτσας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Αρτέμης Μάτσας (1930-7 Σεπτεμβρίου 2003) ήταν γνωστός Έλληνας ηθοποιός, κριτικός κινηματογράφου και σκηνοθέτης. Έπαιξε στο θέατρο και σε σημαντικό αριθμό κινηματογραφικών ταινιών και στην τηλεόραση από το 1949 μέχρι και το 1988. Έχει μείνει στη μνήμη των θεατών λόγω της ερμηνείας του σε ρόλους καταδότη – δοσιλόγου σε έργα που διαδραματιζόταν κατά την Κατοχή της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα στον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο[1][2]. Αδελφός του ήταν ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Νέστορας Μάτσας. Χαρακτηριστική είναι η χρήση του ονόματός του σε δημοσιεύματα αρκετά χρόνια μετά την ενεργό του δράση, για να υποδηλώσει τον προδότη ή τον καταδότη.[3][4][5].

Πίνακας περιεχομένων

[Απόκρυψη]

Βιογραφία

Ο πατέρας του πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία κατά το Β” Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Αρτέμης Μάτσας είχε σπουδάσει στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών και εργάστηκε με την ιδιότητα του κινηματογραφικού και καλλιτεχνικού συντάκτη σε εφημερίδες και περιοδικά. Οι πρώτες ταινίες στις οποίες έπαιξε στον κινηματογράφο ήταν το Ερωτικό ταξίδι (1949) και τα Αρραβωνιάσματα (1950). Ως σκηνοθέτης είχε το θίασο «Στούντιο Ονείρων»[6][7].

Στο πλαίσιο του ρόλου του ως δοσιλόγου των Γερμανών είχε πει την ατάκα: «Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας», η οποία αναπαράγεται μέχρι και το χρόνο συγγραφής του παρόντος κειμένου[8][9][10].

Πέθανε σε ηλικία 73 ετών στην Αθήνα. Οι νεκρολογίες για τον Μάτσα έκαναν αντιπαραβολή του ρόλου του «κακού» που είχε παίξει και λόγω των οποίων ήταν γνωστός, με το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν καλόκαρδος[1] και «χρυσή καρδιά», «ένας πραγματικά καλός, ένας σπάνιος άνθρωπος»[11].

Βιβλία

  • Μεγάλες θεατρικές οικογένειες, Αρτέμης Μάτσας, 1978[12]
  • Θεατρικές μνήμες, Αρτέμης Μάτσας, Εκδ. Πιτσιλός, 1986[13]
  • Το άλλο πρόσωπο του θεάτρου, Αρτέμης Μάτσας, Εκδ. Πιτσιλός, 1988[14]
  • Έλλη Ζουρούδη, μια ζωή χορός, Αρτέμης Μάτσας, Δήμος Λεβιθόπουλος, Αθήνα, Σμυρνιωτάκης 1992[15]

ΠΗΓΗ : ELWIKIPEDIA

Μαίρη Μεταξά

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μαίρη Μεταξά
Γέννηση 1912 Ανατολική Ρωμυλία
Θάνατος 10 Ιανουαρίου 1987 Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Η Μαίρη Μεταξά υπήρξε σπουδαία ηθοποιός, αν και δεν ήταν πάρα πολύ γνωστή.

Βιογραφία [Επεξεργασία]

Γεννήθηκε το 1912 στην Ανατολική Ρωμυλία και πέθανε στην Αθήνα στις 10 Ιανουαρίου 1987. Χαρακτηριστικοί είναι οι ρόλοι που ερμήνευσε στον ελληνικό κινηματογράφο ως Κωνσταντινουπολίτισσα – και τις περισσότερες φορές υπερπροστατευτική – μητέρα του Κώστα Βουτσά. Μάλιστα, ο Κώστας Βουτσάς ήταν αυτός που ήταν κοντά της όταν η Μαίρη Μεταξά έφευγε απ” τη ζωή. Σημαντική εμφάνιση είχε στην ταινία 20 γυναίκες κι εγώ.

Πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν το 1958 στην ταινία ΄΄Η κυρά μας η μαμή΄΄στο ρόλο μίας απελπισμένης χωριάτισσας μητέρας που έχει φέρει το μωρό της να το κάνει καλά η μαμή-Γεωργία Βασιλειάδου. Η τελευταία της εμφάνιση ήταν το 1980 στην ταινία Ο Κώτσος στην ΕΟΚ στο ρόλο της κυρίας Ευρωπαΐδου. Εμφανίστηκε και στο θρυλικό σήριαλ Η γειτονιά μας και για μία ακόμη φορά στο ρόλο της μαμάς του Βουτσά στη σειρά Ο ονειροπαρμένος. Συνολικά έπαιξε σε 40 κινηματογραφικές ταινίες.

Η Μεταξά δεν είχε παντρευτεί ποτέ και δεν είχε παιδιά.

 ΠΗΓΗ : ELWIKIPEDIA

Τάκης Μηλιάδης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Τάκης Μηλιάδης
Τάκης Μηλιάδης.jpg
Ο Τάκης Μηλιάδης στην περίφημη σκηνή του ζαχαροπλαστείου στην ταινία του Θανάση Βέγγου «Θου-Βου Φανερός πράκτωρ 000«
Γέννηση 26 Σεπτεμβρίου 1922 Αθήνα
Θάνατος 17 Απριλίου 1985 (62 ετών)Ιωάννινα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός
Καλλιτεχνικά ρεύματα κωμωδία

Ο Τάκης Μηλιάδης ήταν ηθοποιός, που διακρίθηκε κυρίως σε κωμικούς ρόλους.

Πίνακας περιεχομένων

[Απόκρυψη]

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Σεπτεμβρίου του 1922. Καταγόταν από οικογένεια ηθοποιών[1] Ασχολήθηκε με όλα τα είδη του θεάτρου, εκτός από την τραγωδία. Χαρακτηρίστηκε κάποτε Μορίς Σεβαλιέ της Ελλάδας, καθώς το 1952 συνόδευσε τις αδερφές Καλουτά σε κονσέρτο τους στο Μεζόν Γκαβό του Παρισίου και στο ακροατήριο ήταν μεταξύ άλλων και ο ίδιος ο Σεβαλιέ[2]. Σπούδασε Θέατρο κατά την περίοδο της Κατοχής και δάσκαλοί του ήταν ο Κωστής Μπαστιάς και ο Δημήτρης Ροντήρης. Ο ίδιος έκανε συνολικά τρεις γάμους. Είχε κάνει δυο γάμους με συζύγους του αυτού επαγγέλματος, πρώτος γάμος με τη Μπέτυ Μοσχονά και δεύτερος με τη Σάσα Καζέλη. Ο Τάκης Μηλιάδης είχε επίσης παντρευτεί την Παρασκευή Κόλλια με την οποία έχει αποκτήσει ένα γιο, το Μάριο Μηλιάδη.

Ήταν απόφοιτος της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά τον κέρδισε το θέατρο. Από την ημέρα που πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή μέχρι και το τέλος του βίου του έπαιζε στο θέατρο και συγχρόνως γύριζε και ταινίες. Έλαβε μέρος σε όλα τα θεατρικά είδη, αλλά, λάτρεψε την επιθεώρηση. Συμμετείχε πάντα στα θιασαρχικά σχήματα και έπαιξε σε όλα τα αθηναϊκά θέατρα : Ακροπόλ, Βέμπο, Μπουρνέλλη, Σαμαρτζή, Καλουτά, Περοκέ, Παπαϊωάννου.κ.λ.π Έκανε δε πολλές περιοδείες, με επιθεώρηση,ανά την Ελλάδα και το εξωτερικό. Στον κινηματογράφο διακρίθηκε σε κωμωδίες – ερμηνεύοντας συχνά θηλυπρεπείς τύπους- δίπλα σε μεγάλα θεατρικά και κινηματογραφικά ονόματα της χώρας. Για κάποιο διάστημα εργάστηκε στο ραδιόφωνο, στη Γερμανία, σε ελληνική εκπομπή.

Εκτός από τις θεατρικές, κινηματογραφικές, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συνεργασίες του, συμμετείχε σε πολλά αναψυκτήρια της εποχής-Αθήνα και Πειραιά- με διάφορα επιθεωρησιακά νούμερα. Επίσης ήταν από τους μόνιμους καλεσμένους της κυριακάτικης τηλεοπτικής εκπομπής της ΥΕΝΕΔ «Κυριακή χωρίς σύννεφα», σε θεατρικά σκετς και παρλάτες, που παρουσίαζε ο Όμηρος Αθηναίος.

Πέθανε στις 17 Απριλίου 1985 δύο ημέρες μετά ένα ασήμαντο ατύχημα που είχε με το αυτοκίνητό του, στα Γιάννενα.

Φιλμογραφία

  • Ο φαλακρός μαθητής (1979)… Δεσποινόπουλος
  • Από πού πάνε για τη χαβούζα; (1978)… Επαμεινώνδας Ντράβαλος
  • Ό άνθρωπος που έτρεχε πολύ (1973) …. Xαρίλαος Ζεβεδαίος
  • Αξιωματικός Υπηρεσίας (1972) TV
  • Η ζαβολιάρα (1971)… Μισέλ
  • Ο ξεροκέφαλος (1970)… Ανδρόνικος Κοντός
  • Ένα ασύλληπτο κορόιδο (1969)…Φόν Τσίφρεν
  • Ποιος Θανάσης (1969)…Φώντας Μπαζούκας
  • 24 ώρες ζωντοχήρα (1969)
  • Θου-Βου φαλακρός πράκτωρ, επιχείρησις Γης Μαδιάμ (1969)…
  • Kακός, ψυχρός κι ανάποδος (1969)… Γιάννης Ρέπας
  • Ξύπνα κορόιδο (1969) … Βαγγέλης Λέπουρας
  • Ένας ιππότης με τσαρούχια (1968)… Σωτήρης Τρεχαντήρης
  • Οικογένεια χωραφά (1968)… αμερικάνος
  • Ένας απένταρος λεφτάς (1967)
  • Kολωνάκι, διαγωγή μηδέν (1967) …. Πέτρος Δελασίβιλας
  • Ο κόσμος τρελάθηκε (1967)
  • Η παιχνιδιάρα (1967)… Ιάκωβος
  • Πάρε κόσμε (1967) …. Aπόλλωνας
  • Tρελός, παλαβός και Βέγγος (1967) …. Γρηγόρης
  • Το πλοίο της χαράς (1967)
  • Βοήθεια!… O Βέγγος φανερός πράκτωρ 000 (1967)… Μανώλης
  • Ησαΐα χόρευε (1966)… Ανάργυρος
  • Kούνια που σε κούναγε (1966)
  • Nα ζει κανείς ή να μη ζει (1966)
  • Ο παπατρέχας (1966) …. Aδαμάντιος (μαθηματικός)
  • Eίναι ένας τρελός… τρελός… τρελός Βέγγος (1965)… Μποτόπουλος
  • Η Εύα δεν αμάρτησε (1965)… Λουκιανός
  • Κόσμος και Κοσμάκης (1964) …. Παντελής Τουβλάρας
  • Ο Ιππόλυτος και το βιολί (1963)
  • Ψευτοθόδωρος (1963) … Αγησίλαος
  • Η Αυγή του Θριάμβου (1961)… διερμηνέας
  • Αλλού τα κακαρίσματα… (1960)
  • Οι κληρονόμοι του Καραμπουμπούνα (1959)
  • Ραντεβού με τον έρωτα (1957)… Κλεάνθης Παλιός
  • Το κορίτσι  : της φτωχογειτονιάς (1957)… Δομένικος
ΠΗΓΗ: ELWIKIPEDIA

Μαρίκα Νέζερ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μαρίκα Νέζερ
Μαρίκα Νέζερ.jpg
Γέννηση 1906 Κωνσταντινούπολη
Θάνατος 18 Ιουλίου 1989 Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Η Μαρίκα Νέζερ ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1906 και πέθανε στην Αθήνα στις 18 Ιουλίου του 1989. Ήταν κόρη του Κωνσταντίνου Νέζερ και της ηθοποιού και μίμου Κλεοπάτρας Νέζερ, αδερφή του Χριστόφορου Νέζερ (1903-1995), εξαδέλφη του Χριστόφορου Νέζερ (1887 - 1970) και εγγονή του Χριστόφορου Νέζερ, φρούραρχου Αθηνών και Υπασπιστή του Βασιλιά της Ελλάδας Όθωνα.

Στα πρώτα της θεατρικά βήματα έπαιζε με την αδερφή της Κατίνα (ονομάζονταν «Τα Νεζεράκια»). Από 13 ετών ανήλθε στη θεατρική σκηνή στο Κάιρο όπου και κατέλαβε διαπρεπή θέση κυρίως στο μουσικό επιθεωρησιακό είδος.

Το 1927 συνεργάστηκε με τον Θίασο του Ι. Παπαϊωάννου και εμφανίστηκε στις οπερέτες: «Ο χορός της τύχης», «Μαμζέλ Νιτούς», «Χαλιμά» και «Κρυφό Ρομάντσο» (οι δύο τελευταίες του Θ. Σακελλαρίδη.

Διέπρεψε στις επιθεωρησιακές παραστάσεις και τα συγκροτήματα της Σοφίας Βέμπο με το χαρακτηριστικό τύπο της «καρατερίστας». Σημείωσε μεγάλη επιτυχία στο ρόλο της Μαντάμ Σουσούς του Ψαθά, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο.

Μέχρι μεγάλης ηλικίας συμμετείχε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες μεταξύ των οποίων και στο Της κακομοίρας του Ντίνου Κατσουρίδη όπου και σημείωσε ίσως τη μεγαλύτερη κινηματογραφική της επιτυχία ως προξενήτρα του Κυρ Παντελή (Κ. Δούκα) με την Λίτσα (Ντίνα Τριάντη).

Ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Ερρίκο Κονταρίνη.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ήταν κατάκοιτη, μαζί με την επίσης κατάκοιτη αδερφή του άντρα της. Απεβίωσε το 1989 και κηδεύτηκε με παρουσία τεσσάρων μόνο καλλιτεχνών, στο Κοιμητήριο του Βύρωνα.

ΠΗΓΗ : ELWIKIPEDIA 

 

Ερρίκος Κονταρίνης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ερρίκος Κονταρίνης
Γέννηση 1906 ΒραΐλαΡουμανία ή Τήνος
Θάνατος 11 Σεπτεμβρίου 1971
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Ο Ερρίκος Κονταρίνης (1906 – 11 Σεπτεμβρίου 1971) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στην Βράιλα της Ρουμανίας. Σπούδασε στην Βασιλική Σχολή Θεάτρου και πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση με τον Θίασο Βεάκη (1928). Πήρε μέρος σε πολλές περιοδείες, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε χώρες του εξωτερικού. Ήταν σύζυγος της Μαρίκας Νέζερ, την οποία έκλεψε για να την παντρευτεί. Πέθανε από θρόμβωση το 1971, σε ηλικία 64 ετών. Κηδεύτηκε από το Α΄ Νεκροταφείο στις 12 Σεπτεμβρίου 1971, με παρουσία ελάχιστων ηθοποιών, επειδή δεν γνωστοποιήθηκε ο θάνατός του έγκαιρα, λόγω του ότι δεν είχαν κυκλοφορήσει οι απογευματινές εφημερίδες[1].

Φιλμογραφία

ΠΗΓΗ : ELWIKIPEDIA

Δημήτρης Νικολαΐδης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Δημήτρης_Νικολαΐδης
Δημήτρης Νικολαΐδης.png
Γέννηση 1922 Μικρά Ασία Country flag Τουρκία
Θάνατος 1993 Αθήνα Country flag Ελλάδα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης Ηθοποιός

Ο Δημήτρης Νικολαΐδης ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Γεννήθηκε το 1922 στη Μικρά Ασία. Πέθανε τον Ιανουάριο του 1993. Το ταξίδι της ζωής του ξεκινάει σε ένα πλοίο που σάλπαρε από την Κωνσταντινούπολη προς Πειραιά, μέσα σε αυτό και δυο νέοι, η Ευταλία και ο Νίκος. Οι γονείς τους, τους είχαν παντρέψει άρον – άρον και τους έστελναν στην Ελλάδα για να τους προστατέψουν από τους Τούρκους. Σε εκείνο το ταξίδι ο πατέρας του αρρώστησε.

Εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα όμως η αρρώστια δεν λέει να υποχωρήσει (το πρόβλημα ήταν όμως εκ γενετής αφού από τον οργανισμό του πατέρα του έλειπε ένα ένζυμο, η αντιθρυψίνη, που καθαρίζει το αίμα και χωρίς αυτό δεν μπορεί να αναζωογονηθεί το ανθρώπινο σώμα). Σε λίγο καιρό πεθαίνει στο νοσοκομείο «Σωτηρία» από καλπάζουσα πνευμονία. Εννιά μέρες νωρίτερα είχε γεννηθεί ο Δημήτρης.

Από μικρή ηλικία του άρεσε ο αθλητισμός και ιδιαίτερα ο στίβος. Ήταν καλός μαθητής αφού υπήρξε ένα από τα 30 παιδιά που περάσαν με υποτροφία στο Πειραματικό Σχολείο στο Κολωνάκι. Πέρασε στο Πανεπιστήμιο στη Νομική Σχόλη και παράλληλα σπούδαζε στη Σχόλη του Κουν.

Στην κατοχή συμμετείχε ενεργά και δυναμικά στην Αντίσταση.Το 1942 ο Κουν ίδρυσε το Θέατρο Τέχνης με μια παράσταση που χρησιμοποίησε μαθητές του ανάμεσά τους και ο Δημήτρης. Το ουσιαστικό του ντεμπούτο το κάνει το 1944 πλάι στο δάσκαλό του στο έργο του Αλέξη Σολομού «Ο Τελευταίος Ασπροκόρακας» κι αμέσως μετά στο «Βυθό» του Γκόρκι.

Το 1945 προσλαμβάνεται στο θίασο της Κυρίας Κατερίνας όπου παραμένει μέχρι και το 1949, ακολούθως συμμετέχει στο θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη με το έργο του Αλέκου Σακελάριου «Δελησταύρου και Υιός». Για μία τετραετία περιπλανιέται σε διαφόρους θιάσους όπου το 1954 συνεργάζεται ξανά με τον Λογοθετίδη για μια τριετία σε κινηματογραφικές ταινίες και όχι μόνο με πρωταγωνιστή το Λογοθετίδη.

Με τη γυναίκα του, Σούλη Σαμπάχ, γνωρίστηκαν μέσω της Ίλυας Λιβυκού στην Αθήνα σε ένα ταξίδι που έκανε η Σούλη από την Αίγυπτο που έμενε (ένα χρόνο πριν είχε φιλοξενήσει το θίασο) και μετά ένα μήνα γνωριμίας στις 15 Σεπτεμβρίου του 1955 στον Ιερό Ναό Διονυσίου του Αρεοπαγίτη στο Κολωνάκι, παντρεύτηκαν με 13 κουμπάρους, όλο το θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη.

Στον κινηματογράφο κάνει την πρώτη του ταινία το «Το κορίτσι της γειτονιάς» το 1954 με πρωταγωνιστές τους Σμαρούλα ΓιούληΓιώργο ΦούνταΟρέστη Μάκρη κ.α. Έπαιξε ακόμα σε διεθνείς παραγωγές όπως το «Αμέρικα Αμέρικα» του Ηλία Καζάν. Συνολικά γύρισε 80 ταινίες.

Το καλοκαίρι του 1965 παίζει και σκηνοθετεί το πρώτο του θεατρικό έργο στο θέατρο «Μινώα», το «Μια Πεντάρας Νιάτα» των Πρεντεντέρη -Γιαλαμά που σημειώνει επιτυχία. Αυτό ήταν η αρχή. Έκτοτε σκηνοθετεί και τις περισσότερες φορές παίζει και σαν ηθοποιός σε θεατρικά έργα όπως «Ούτε γάτα ούτε ζημιά» του Αλέκου Σακελλάριου -Γιανακόπουλου «Αγάπη Μου Παλιόγρια» των Πολύβιου Βασιλειάδη – Λάκη Μιχαηλίδη κλπ.

Η τελευταία παράστασή του στην σκηνή ήταν το 1980 στο έργο «Οι ερωτιάρηδες» του Βάσου Ανδριανού.

Συνεργάστηκε με τους περισσότερους σχεδόν πρωταγωνιστές όπως Έλλη ΛαμπέτηΤζένη ΚαρέζηΛάμπρος Κωνσταντάρας (που υπήρξε στενός του φίλος), Κώστας Βουτσάς κ.ά.

Στη μικρή οθόνη ήταν παρών και με τις δύο ιδιότητές του, από τις πιο γνωστές επιτυχίες είναι το «Εκείνες κι εγώ» με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα. Ένας ακόμα αγαπημένος φίλος και συνεργάτης του ήταν ο θεατρικός συγγραφέας Κώστας Πρετεντέρης. Μαζί έκαναν την πετυχημένη σειρά στο ραδιόφωνο «Ο Θυρωρός» όπου έκανε τον Μπουλντόζα.

Στον κινηματογράφο σκηνοθέτησε μόνο μία ταινία, την κωμωδία Η γυναίκα μου τρελλάθηκε με τους Μαίρη Αρώνη και Λάμπρο Κωνσταντάρα.

Σύζυγος της επίσης ηθοποιού Σούλης Σαμπάχ (Κάιρο 1931-). Σπουδαίος ηθοποιός και σκηνοθέτης. Σκηνοθέτησε στην ΥΕΝΕΔ το πετυχημένο σίριαλ «Εκείνες κι εγώ» με πρωταγωνιστή τον Λάμπρο Κωνσταντάρα.

Φιλμογραφία

ΠΗΓΗ:ELWIKIPEDIA

Σούλη Σαμπάχ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Σούλη Σαμπάχ
Σούλη Σαμπάχ.png
Πραγματικό όνομα Αναστασία Χριστοδούλου
Γέννηση 16 Φεβρουαρίου 1932 (80 ετών)Αλεξάνδρεια
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης τραγουδίστρια και ηθοποιός

Η Σούλη Σαμπάχ (=Ανατολή, αραβικά) που το πραγματικό της όνομα είναι Αναστασία Χριστοδούλου, γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια στις 16 Φεβρουαρίου 1932. Τραγουδίστρια και ηθοποιός, ήταν σύζυγος του επίσης ηθοποιού Δημήτρη Νικολαΐδη.

Έκανε την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση στην ταινία «Λατέρνα Φτώχεια και Φιλότιμο» μαζί με τους Βασίλη ΑυλωνίτηΜίμη Φωτόπουλο και Τζένη Καρέζη. Έχει επίσης παίξει στο θέατρο σε σημαντικές παραστάσεις και επιθεωρήσεις.

Μένει στην Αθήνα.

Φιλμογραφία

  • Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο (1955)
  • Η καφετζού (σκηνή στο νυχτερινό κέντρο) (1956)
  • Δελησταύρου και υιός (1957)
  • Διακοπές στην Αίγινα (1958)
  • Η αυγή του θριάμβου (1960)
  • Ζήτω η τρέλλα (1962)
  • Ο λουστράκος (1962)
  • Το τυχερό πανταλόνι (1963)
  • Έξω φτώχεια και καλή καρδιά (1964)
  • Αν έχεις τύχη (1964)
  • Η βίλλα των οργίων (1964)
  • Η γέφυρα της ευτυχίας (1964)
  • Θα σε κάνω βασίλισσα (1964)
  • Οι προικοθήρες (1964)
  • Ο παπατρέχας (1966)
  • Εικοσιτέσσερις ώρες ζωντοχήρα (1969)
  • Πάτερ γκομένιος (1982)
  • Ένα τρελό τρελό μούτρο (1986)
  • Αναρχικές καλόγριες (1986)
  • Καρέ του έρωτα (1986)
  • Τρεις άντρες στο κρεβάτι μου (1986)
  • Βασίλισσα της ρέγγας (1987)
  • Μια νύχτα στο τμήμα ηθών (1987)
  • Ο βιολιστής της φάπας (1989)
  • Ο χασοδίκης (1990)
  • Σούλα έλα ξανά (2009)

 

Τηλεόραση

  • Ο κύριος η κυρία και η μαμά (ΥΕΝΕΔ, (1971))
  • Η γειτονιά μας (ΥΕΝΕΔ, (1972))
  • Ιστορίες της νύχτας (ΕΙΡΤ, (1972))
  • Ξενοδοχείο ο 7ος ουρανός (ΕΙΡΤ, (1972))
  • Ορκιστείτε παρακαλώ (ΥΕΝΕΔ, (1982))
  • Παππούδες εν δράσει (ΕΤ1, (2000))
  • Κλείσε τα μάτια (MEGA, (2002))
  • Βελούδο από μετάξι (ALPHA, (2004))
  • Το κόκκινο δωμάτιο: «Οι κομπάρσοι» (MEGA, (2005))
  • Ήρθε κι έδεσε (MEGA, (2006))
  • Safe sex: Πρακτορείο Άδωνις (MEGA, (2007))
  • Ιατρικό απόρρητο (ANT1, (2008))

ΠΗΓΗ: ELWIKIPEDIA 

 

Σαπφώ Νοταρά

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Σαπφώ Νοταρά
Σαπφώ Νοταρά. --jpg.jpg
Πραγματικό όνομα Σαπφώ Χανδάνου
Γέννηση 1907 ΗράκλειοΚρήτη
Θάνατος 11 Ιουνίου 1985 Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Η Σαπφώ Νοταρά (Ηράκλειο Κρήτης1907[1] - Αθήνα11 Ιουνίου 1985) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, του κινηματογράφου και του θεάτρου. Το πραγματικό της επώνυμο ήταν Χανδάνου. Σπούδασε στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου και στη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου. Το επώνυμο Νοταρά το πήρε από το δρόμο που βρισκόταν η δραματική σχολή στην οποία φοιτούσε.

Πίνακας περιεχομένων

[Απόκρυψη]

Βιογραφία 

Ως ηθοποιός πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο και συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της εποχής (ΚατερίναΝέζερΛαμπέτηΧορν). Εμφανίστηκε και σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες. Αξέχαστη θα μείνει η επιβλητική της φωνή. Μεταξύ των ερμηνειών της περιλαμβάνεται ένα τραγούδι σε στίχους του Πωλ Σαρτρ και μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, με τίτλο «Στην Οδό του Μπλαμαντώ».[2]. Κύκνειο άσμα της αποτέλεσε η συνεργασία της με τον τελευταίο, στην «Πορνογραφία», το 1981. Πασίγνωστη έγινε και μέσα από τις ατάκες της, όπως το «Εδώ μέσα γίνονται Σόδομα και Γόμορα» και το «Μπουρλότο».

Άφησε εποχή με τις ερμηνείες της στις ταινίες «Αχ, αυτή η γυναίκα μου», «Η χαρτοπαίχτρα», αλλά και στο θέατρο στην «Πορνογραφία» (1981) και στο ραδιόφωνο ως «Η κυρία Κυριακή» (η τελευταία ήταν ραδιοφωνική παραγωγή του Κώστα Π. Παναγιωτόπουλου).

Πέθανε εντελώς μόνη και αβοήθητη[3], σε διαμέρισμα που διέμενε επί της πλατείας Κουμουνδούρου, σημερινής πλατείας Ελευθερίας, στον αριθμό 22, το ενοίκιο του οποίου πλήρωνε κάποιος νέος επιχειρηματίας, άλλοτε μικρός θαυμαστής της που έμεινε όμως άγνωστος. Τη βρήκαν δύο ημέρες αργότερα μετά από αναζήτηση από παρακείμενο εστιατόριο που συνήθιζε να πηγαίνει. Η αστυνομία διέρρηξε την πόρτα και τη βρήκε νεκρή στις 13 Ιουνίου του 1985.

Κηδεύτηκε σε στενό κύκλο στο Νεκροταφείο του Ζωγράφου παρουσία της Αλίκης Γεωργούλη και της Ντίνας Κώνστα. Οι μόνοι της απόγονοι ήταν ανίψια.

Φιλμογραφία

ΠΗΓΗ: ELWIKIPEDIA

 

Αντώνης Παπαδόπουλος (ηθοποιός)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Αντώνης Παπαδόπουλος
Αντώνης Παπαδόπουλος.jpg
Ο Αντώνης Παπαδόπουλος ως ΜΑΠ-31 στην ταινία του Θανάση Βέγγου «Θου-Βου φαλακρός πράκτωρ (επιχείρησις: Γης μαδιάμ) (1969)«
Γέννηση 4 Μαΐου 1932
Θάνατος 9 Οκτωβρίου 1983 (51 ετών)
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Ο Αντώνης Παπαδόπουλος ήταν ηθοποιός. Γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 1932 και πέθανε στις 9 Οκτωβρίου 1983. Διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον Ζαννίνο και ήταν θείος του γνωστού τραγουδιστή Χρήστου Θηβαίου. Δυο χρόνια πριν το θάνατό του, γεννήθηκε η κόρη του.

Χαρακτηριστικότατη “φιγούρα” του Ελληνικού κινηματογράφου, από τα τέλη της δεκαετίας του 60 έως τα τέλη της δεκαετίας του 70. Ταλαντούχος, χαρισματικός κωμικός με αστείρευτο χιούμορ. Ενσάρκωνε, συνήθως σε δευτερεύοντες κωμικούς ρόλους, τον αφελή, τον γκρινιάρη και τον παραπονεμένο. Είχε χαρακτηριστική φωνή, κωμική φιγούρα και γκριμάτσα, που από μόνες τους σε προδιέθεταν να γελάσεις.

Αξέχαστες παραμένουν οι ταινίες που πρωταγωνίστησε με τον Θανάση Βέγγο, ιδιαίτερα στη σειρά των σουρεαλιστικών κωμωδιών του πράκτορα Θου Βου (“μυστικός” πράκτορας), ως βοηθός του πράκτορα (Θανάσης Βέγγος), αλλά και σε πολλές άλλες. Πρωταγωνίστησε επίσης σε αρκετές ταινίες στις αρχές της δεκαετίας του 80, όπως στην ταινία “Ρόδα, τσάντα και κοπάνα”, με μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, αν και οι ταινίες αυτές (αρχές δεκαετίας του 80) δέχθηκαν σφοδρή κριτική από πολλούς, ως μειωμένης αισθητικής ταινίες.

Ελάχιστες αναφορές στον άνθρωπο – ηθοποιό «Αντώνη Παπαδόπουλο» από την Ελληνική τηλεόραση, ενδεχομένως χωρίς κανένα αξιόλογο αφιέρωμα, παρότι οι ταινίες που συμμετείχε προβάλλονται και σκορπούν άφθονο γέλιο, σχεδόν κάθε εβδομάδα από κάποιο τηλεοπτικό σταθμό. Ξεχασμένος μάλλον και από συναδέλφους και συγγενείς, εκ των οποίων (συναδέλφων) κάποιοι είναι εν ζωή, αφού ούτε στο διαδίκτυο μπορεί κανείς να βρει κάποιες πηγές με διάφορες πτυχές για τη ζωή του.

Πέθανε από καρκίνο σε ηλικία μόλις 51 ετών. Κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο[1].

Φιλμογραφία

ΠΗΓΗ: ELWIKIPEDIA

Κώστας Παπαχρήστος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Κώστας Παπαχρήστος
Κώστας Παπαχρήστος.JPG
Γέννηση 1916 Βόλος
Θάνατος 1995 Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Ο Κώστας Παπαχρήστος ήταν Έλληνας ηθοποιός που γεννήθηκε στο Βόλο το 1916 και πέθανε στην Αθήνα το 1995. Ήταν σύζυγος της επίσης ηθοποιού Δήμητρας Σερεμέτη (1933-) και αδερφός του Νίκου Παπαχρήστου. Έπαιζε συνήθως ρόλους στρατιωτικού, αστυνομικού κ.λ.π. Κηδεύτηκε στον Κόκκινο Μύλο. Δεν είχε παιδιά.

Φιλμογραφία

ΠΗΓΗ: ELWIKIPEDIA

Νίκος Παπαχρήστος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Νίκος Παπαχρήστος
Νίκος Παπαχρήστος.jpg
Γέννηση 1919 Βόλος
Θάνατος 2005
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Ο ηθοποιός Νίκος Παπαχρήστος γεννήθηκε στο Βόλο το 1919. Είναι ο μικρός αδερφός του επίσης ηθοποιού Κώστα Παπαχρήστου (Βόλος 1916-Αθήνα 1995). Έπαιξε σε πολλές ταινίες. Σημαντική παρουσία είχε στο σίριαλ O Άγνωστος Πόλεμος. Πέθανε το 2005.

Φιλμογραφία

ΠΗΓΗ : ELWIKIPEDIA

Αθηνόδωρος Προύσαλης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Αθηνόδωρος Προύσαλης
Γέννηση 1926 Κωνσταντινούπολη
Θάνατος 5 Ιουνίου 2012 Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Ο Αθηνόδωρος Προύσαλης γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη[1] το 1926, ήταν Έλληνας ηθοποιός. Καθιερώθηκε ως καρατερίστας σε αγαπημένες κινηματογραφικές ταινίες. Ενσάρκωσε, κυρίως, τον τύπο του μάγκα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Ωδείου Αθηνών.[1] Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1953 με τον θίασο της Γιώτας Λάσκαρη στο έργο «Ο τρομερός καλόγερος».[1] Ένα χρόνο νωρίτερα, το 1952, έπαιξε στην ταινία «Το στραβόξυλο».[1] Συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Πειραϊκό Θέατρο του Δημήτρη Ροντήρη, τον θίασο του Νίκου Χατζίσκου, το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη, το Θέατρο Τέχνης κ.ά. Εξαιρετική ήταν η ερμηνεία του στο «Φυντανάκι» του Παντελή Χορν, που ανέβασε το Θέατρο Τέχνης το 1988. Συνεργάστηκε και με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στις ταινίες «Ταξίδι στα Κύθηρα», «Ο μελισσοκόμος», «Το μετέωρο βήμα του πελαργού». Διακρίθηκε και σε ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές. Στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1990 κέρδισε τιμητική διάκριση για την ερμηνεία του στους «Αθηναίους».[1] Πέθανε στην Αθήνα στις 5 Ιουνίου2012 σε ηλικία 86 ετών.[1]

Πίνακας περιεχομένων

[Απόκρυψη]

Φιλμογραφία

Τηλεόραση

ΠΗΓΗ: ELWIKIPEDIA

Δήμος Σταρένιος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Δήμος Σταρένιος
Δήμος Σταρένιος.jpg
Γέννηση 15 Σεπτεμβρίου 1909 Κάιρο
Θάνατος 23 Οκτωβρίου 1983 (74 ετών)Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Ο Δήμος Σταρένιος υπήρξε Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Κάιρο στις 15 Σεπτεμβρίου 1909 και πέθανε στην Αθήνα στις 23 Οκτωβρίου 1983. Έπαιξε σε πολλές ταινίες, μεταξύ άλλων μαζί με το Λάμπρο Κωνσταντάρα. Διακρίθηκε επίσης σε ρόλους «κακών», όπως του τοκογλύφου ή του καταδότη. Θρυλική θεωρείται η ερμηνεία του στη τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου του Νίκου Καζαντζάκη Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1975) στο ρόλο του Γερό-Λαδά. Κηδεύτηκε στο Β” Νεκροταφείο Αθηνών. Δεν είχε παιδιά, ενώ σύζυγος του υπήρξε η ηθοποιός Νίνα Βαρβέρη-Σταρένιου η οποία πέθανε ένα χρόνο μετά από αυτόν.

Φιλμογραφία

  • The Greek Tycoon (1978) …. Καζάκος
  • Dritte Grad, Der (1975) …. Επιθεωρητής Αστυνομίας
  • Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1975) TV σειρά …. Λαδάς
  • Αιχμάλωτοι της ηδονής (1972)
  • Κυνηγημένοι ερασταί (1972)
  • Η Χαραυγή της Νίκης (1971)…. Φραντζέσκος Πετράκης
  • Της ζήλιας τα καμώματα (1971)
  • Κρίμα το μπόι σου (1970)
  • Μια γυναίκα στην Αντίσταση (1970)
  • Οι Γενναίοι του Βορρά (1970)…. Γρηγόρης Θεοφίλου/Γιούρι Πετρόφ
  • Πρόκλησις (1970)
  • Ληστεία στην Αθήνα (1969)
  • Φτωχογειτονιά αγάπη μου (1969)
  • Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου (1969)
  • Ο Στρατής παραστράτησε (1969) …. Λέων Αντύπας
  • Οι βοσκοί (1968) …. Kαραβίδας
  • Οιδίπους τύραννος (1967) …. ιερέας
  • Cry in the Wind (1967)
  • Αντίο για πάντα (1967)
  • Ντάμα σπαθί (1966) …. Δάσκαλος
  • Η 7η μέρα της δημιουργίας (1966)
  • Casablan (1964)
  • An Act of Reprisal (1964)
  • America, America (1963)
  • Island of Love (1963) (χωρίς το όνομά του στους τίτλους)
  • Ο άσωτος (1963)
  • Οι 300 της Σπάρτης (1962) …. Σάμος
  • Το ταξίδι (1962)
  • Tintin et le mystère de la Toison d’Or (1961) (ως Demos Starenios) …. Scoubidouvitch
  • Ποτέ την Κυριακή (1960) …. Poubelle
  • Έγκλημα στα παρασκήνια (1960)
  • Για το ψωμί και τον έρωτα (1959)
  • Ο άνθρωπος του τραίνου (1958)
  • Celui qui doit mourir (1957) …. Ladas
  • Τζιπ, περίπτερο κι αγάπη (1957)
  • Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες (1956)
  • Το κλειδί της ευτυχίας (1953)
  • Mατωμένα Χριστούγεννα (1951)
  • Τα αρραβωνιάσματα (1950)
  • Διαγωγή μηδέν (1949)
  • Άννα Ροδίτη (1948) …. Giovanni Rejilli
  • Πρόσωπα λησμονημένα (1946)
  • Μάγια η τσιγγάνα (1943)
ΠΗΓΗ: ELWIKIPEDIA

 

Ταϋγέτη

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ταϋγέτη
Πραγματικό όνομα Ταϋγέτη Μπασούρη
Γέννηση 1914 Αθήνα
Θάνατος 28 Ιανουαρίου 2003Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Η Ταϋγέτη Μπασούρη (Αθήνα1914 - 28 Ιανουαρίου 2003), περισσότερο γνωστή ως Ταϋγέτη ήταν ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματόγραφου. Σπούδασε στη Σχολή του Εθνικού Ωδείου, με δάσκαλο στο τραγούδι τον Μ. Κουνελάκη και αργότερα στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πραγματοποίησε τις πρώτες εμφανίσεις της την περίοδο της Κατοχής, ενώ το 1943 έγινε μέλος του ΣΕΗ. Είχε ενεργό συμμετοχή στο ΕΑΜ Θεάτρου και εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Για τις ιδέες και την αντιστασιακή της δράση εξορίστηκε στη Χίο, στη Μακρόνησο, στο Τρικέρι και στον Αϊ-Στράτη. Από το 1951 υπηρέτησε όλα τα θεατρικά είδη (τραγωδίαδράμακωμωδία, μουσική κωμωδία, επιθεώρηση) υποδυόμενη κυρίως κωμικούς ρόλους. Ανάμεσα στις πιο γνωστές ταινίες που συμμετείχε ανήκουν Η Κάλπικη λίρα και οι Δυο τρελοί και ο ατσίδας. Το 1973 πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση, συμμετέχοντας στη σειρά «Το εικοσιτετράωρο ενός παλιατζή». Από το 1984 εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο όπου παρέμεινε μέχρι την συνταξιοδότησή της, το 1992. Η τελευταία της συμμετοχή στο θέατρο έγινε στο διασκευασμένο για παιδιά, από τον Αλέξη Σολωμό, έργο του Μπέρναρντ Σο «Ο Ανδροκλής και το λιοντάρι».

Πέθανε σε ηλικία 89 ετών στις 28 Ιανουαρίου 2003, μετά από πολυήμερη νοσηλεία, έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη.

Φιλμογραφία

ΠΗΓΗ: ELWIKIPEDIA

Τζαβαλάς Καρούσος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Τζαβαλάς Καρούσος
Τζαβαλάς Καρούσος.jpg
Γέννηση 8 Σεπτεμβρίου 1904 Λευκάδα
Θάνατος 3 Ιανουαρίου 1969 (64 ετών)ΠαρίσιΓαλλία
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Ο Τζαβαλάς Καρούσος (πραγματικό όνομα Καρούσος Τζαβαλάς) ήταν ηθοποιός και αγωνιστής (8 Σεπτεμβρίου 1904-3 Ιανουαρίου 1969).

Γεννήθηκε στη Λευκάδα και πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με τον θίασο Βεάκη - Νέζερ . Με θεατρικές σπουδές στη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έπαιξε στο Εθνικό Θέατρο στη χρυσή εποχή του Φώτου Πολίτη, συγκρότησε δικό του θίασο μεταπολεμικά και συμμετείχε σε παραστάσεις του Ελληνικού Λαϊκού Θεάτρου με τον Μάνο Κατράκη.

Ενσάρκωσε και τον Αλή Πασά στον κινηματογράφο στην ταινία Η Λίμνη των Στεναγμών, στο πλευρό της Ειρήνης Παππά.

Πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου και διάδοχος του Αιμίλιου Βεάκη, ο Καρούσος κυνηγήθηκε και ουσιαστικά εξοντώθηκε αγωνιζόμενος για τα δημοκρατικά ιδεώδη. Στήριξε ιδιαίτερα το νεοελληνικό έργο και πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου (Η ζαβολιάρα, Οργή, Αντιγόνη, Η λίμνη των στεναγμών, Άνθρωπος για όλες τις δουλειές, Φαίδρα). Ο ρόλος που τον σημάδεψε ήταν αυτός του Σάιλοκ στον Έμπορο της Βενετίας του Σαίξπηρ, με τον οποίο και τερμάτισε πρόωρα -και βίαια λόγω χούντας- τη θεατρική του καριέρα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Κηδεύτηκε στο Παρίσι και μερικά χρόνια αργότερα τα οστά του μεταφέρθηκαν στην Λευκάδα, όπου είναι μέχρι σήμερα. Είχε μια κόρη, την Δέσπω, που είναι συγγραφέας.

Φιλμογραφία

Βιβλιογραφία

  • Δέσπω Καρούσου, Δεν έχει θέατρο απόψε… Χρονικό της ζωής και του έργου του Τζαβαλά Καρούσου,εκδ. Ergo,Αθήνα,2003

ΠΗΓΗ ELWIKIPEDIA

Νίκος Φέρμας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Νίκος Φέρμας
Νίκος Φέρμας.jpg
Πραγματικό όνομα Νίκος Χατζηανδρέου
Γέννηση 1905 Μυτιλήνη
Θάνατος 14 Αυγούστου 1972Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Ο Νίκος Φέρμας ήταν ηθοποιός του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1905 και το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Νίκος Χατζηανδρέου. Καθιερώθηκε σε ρόλους μάγκα και ντόμπρου ανθρώπου και εμφανίστηκε πάντα σε δεύτερους ρόλους, σε πολλές ταινίες των δεκαετιών του “ 50 και του “ 60, όπως Ένας ήρωας με παντούφλεςΗ χαρτοπαίχτραΤης κακομοίραςΑνθισμένη αμυγδαλιάΌσα κρύβει η νύχταΟ παπατρέχαςΚαλώς ήλθε το δολάριοΤρεις κούκλες κι εγώ και άλλες. Παντρεύτηκε την επίσης ηθοποιό Άννα Παντζίκα (1912-).

Πέθανε στις 14 Αυγούστου του 1972 και κηδεύτηκε στην Ηλιούπολη.

ΠΗΓΗ : ELWIKIPEDIA 

Γιάννης Φέρμης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Γιάννης Φέρμης
Γιάννης Φέρμης.jpg
Πραγματικό όνομα Γιάννης Καγκάς
Γέννηση 1921 Σμύρνη
Θάνατος 26 Ιανουαρίου 1999Λάρισα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός

Ο Γιάννης Φέρμης, κατά κόσμον Γιάννης Καγκάς, γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1921. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή,

μετακόμισε με την οικογένειά του στη Λάρισα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Σταδιοδρόμησε κυρίως στον χώρο του μουσικού θεάτρου και της επιθεώρησης και συνεργάστηκε με πολλούς κορυφαίους πρωταγωνιστές του χώρου. Έλαβε μέρος σε πολλές περιοδείες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ανέπτυξε επίσης πλούσια δραστηριότητα στον χώρο του κινηματογράφου• έπαιξε χαρακτηριστικούς ρόλους σε περισσότερες από σαράντα κινηματογραφικές ταινίες και εμφανίστηκε σε γνωστές τηλεοπτικές σειρές. Πέθανε στις 26 Ιανουαρίου του 1999 στη Λάρισα και κηδεύτηκε εκεί. Τα οικονομικά του προβλήματα έγιναν θέμα στα τηλεοπτικά παράθυρα το 1998. Τον βοήθησε ο Θύμιος Καρακατσάνης.

ΠΗΓΗ : ELWIKIPEDIA

© 2014 www.giparakis.gr - All Rights Reserved.

Scroll to top