You Are Here: Home » ΔΙΑΦΟΡΑ » ΤΑΙΝΙΕΣ » Μάρθα Καραγιάννη : Εικόνες της ζωής μου ! VIDEO

Μάρθα Καραγιάννη : Εικόνες της ζωής μου ! VIDEO

Μάρθα Καραγιάννη : Εικόνες της ζωής μου ! VIDEO

ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΙΤΗ­ΤΙΚΗ ΠΡΑΞΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ; Η ΜΑΡΘΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ, ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΑΝΕΛΘΕΙ ΣΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ ΜΕ ΤΙΣ «ΕΚ-ΚΛΗΣΙΑΖΟΥΣΕΣ», ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΗΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟ.

ΑΠΟ ΤΗ μαρινα τσικλητηρα

PHOTOS: προσωπικο αρχειο μαρθασ καραγιαννη

Ενα σαλόνι άνετο, σχεδόν άδειο, παράξενα ατμοσφαι­ρικό. Φωτογραφίες στους τοίχους, δίπλα στην πόρτα μια κούκλα με το κοστούμι παλαιότερης παράστασης. Στη μέση δύο καρέκλες, αντικριστές. Λίγο πριν, η Μάρθα Καραγιάννη έκανε πρόβες για τις «Εκκλησιά-ζουσες», που θα ανέβουν στο Ηρώδειο στις 4 Αυγού­στου. Την κοιτάζω καθισμένη στον καναπέ της, έτοι­μη να εισπνεύσει λίγο καπνό τσιγάρου και να ξεφυλλί­σει τα ζωηρά χρόνια της καριέρας της. Ωριμη και ή­ρεμη. Κι όμως, διακρίνω ακόμη εκείνη τη ζουμερή ύ­παρξη που στοίχειωσε τις νύχτες των αρσενικών επί δεκαετίες, που δίδαξε εκατοντάδες κοριτσάκια πώς να σηκώνουν το πόδι στον αέρα χορεύοντας κρυφά από τη μαμά τους, και πώς να ονειρεύονται να φορέ­σουν μια μέρα ένα μπικίνι με ασημένια στρας και πέρ­λες. Εχει τρακ για την είσοδο της στο «ιερό» της Αττι­κής Κωμωδίας; «Ναι, έχει να μου συμβεί αρκετά χρό­νια και το παθαίνω μόνο στις πρεμιέρες. Τώρα, όμως, θέλω να πάω καλά. Είναι πάρα πολύ σημαντικό για μέ­να αλλά να σου πω κάτι; Δεν νομίζω ότι από εδώ και πέρα θα ξημεροβραδιάζομαι με τον Αριστοφάνη! Αλλωστε εγώ έχω πάρα πολλά να κάνω. Μου αρέσει να ταξιδεύω. Σκέψου, ήταν να κάνω τον γύρο της Περσίας και πολύ ήθελα να πάω και δεν πήγα για τις «Εκκλησιάζουσες». Δεν πειράζει,.θα το κάνω στο τέ­λος Σεπτεμβρίου. Αλλά σου λέω, τα ταξίδια μου δεν τα χαλαλίζω. Ούτε τις παρέες και τους φίλους μου. Θέλω να κάνω πολλά πράγματα. Δεν θέλω να δουλεύω πια τόσο πολύ. Εχω δουλέψει από τα 16 μου, φτάνει».

Η ΜΑΡΘΑ-ΠΡΑΞΑΓΟΡΑ

Ανατρέχω στο βιβλίο «Ο έρωτας, μωρό μου, είναι γλέ­ντι», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Αγκυρα» το 2001. Πλημμυρισμένο από φωτογραφίες και συ­νεντεύξεις της, δίνει μια γεμάτη εικόνα από την πλη­θωρική προσωπικότητα της. «Εγώ από παλιά ήθελα να παίξω Αριστοφάνη και μάλιστα το συγκεκριμένο έργο», μου δηλώνει. Λέει αλήθεια, το διαβάζω σε μια συνέντευξη της που δόθηκε το ’90. «Οι «Εκκλησιά->

[01] 1993. Ανάμεσα στους α­ξέχαστους Μϊλίνα Μερκού­ρη και Κώστα Ρηγόπουλο στα παρασκήνια μετά το τέ­λος της παράστασης «Από-ωε αυτοσχεδιάζουμε», στο θέατρο «Αναλυτή». [02] Η Καραγιάννη με τους Τσαχιρί-6η, Μηκλμοντό. Μελίνα. Ε­πάνω διακρίνονται ο Σπύρος Μερκούρης και ο Μίμης Διο-μαντούκος. [03] 1969. «Πε­θαίνω κάθε ξημέρωμα» με τον Κώστα Καζάκο. [04] Τα άγουρα χρόνια. Με τον Ρό-μπερτ Μίτσαμ στο κέντρο ««Σπηλιά του Παρασκευά». ό­που ήταν χορεύτρια. [05] Η Μάρθα Καραγιάννη ανακα­λύπτει το Περού.

>ζουσες» έχουν φεμινιστική χροιά, προστάζουν ισότητα στο σεξουαλι­κό όπως και στην πολιτική. Βέβαια εγώ δεν υπήρξα ποτέ ιδιαίτερα φε­μινίστρια. Δεν μου αρέσει να σφουγγαρίζει ο άντρας και μετά να πηγαίνουμε στο κρεβάτι. Αυτά που λέει η Πραξαγόρα είναι ονειρικά, δεν γίνονται στην πράξη. Αλλά είναι ωραία. Και σε όσα λέει για ισότητα, κυρίως στην πολιτική, συμφωνώ». Μου μιλάει με ενθουσιασμό για την προσέγγιση του έργου από τους σκηνοθέτες Νανά Νικολάου και Βασίλη Μυριανθό-πουλο. Για τη μετάφραση του Βολανάκη, για τους «συμπαίκτες» στη σκηνή Τάσο Χαλκιά, Δημήτρη Μαυρόπουλο, Ελένη Γερασιμίδου αλλά και για τα τα­λαντούχα κορίτσια του Χορού. «Και η μουσική είναι υπέροχη, έχουμε τα Χάλκινα Μακεδονίας», συμπλη­ρώνει και χαμογελάει. «Ομως αυτό που με εκπλήσσει περισσότερο είναι η επικαιρότητα του Αριστοφάνη. Ακου: «Τη συμμαχία με το Αργός την κάναμε σαν μό­νη μας ελπίδα ειρήνης και σωτηρίας του κράτους. Τώ­ρα που έγινε δεν μας αρέσει, κι αυτός που μας τη χά­ρισε πήρε των ομματίων του». Αυτό μου θυμίζει τον Σημίτη. Κι άλλο ένα: «Ποιος μαθητευόμενος καταχρα­στής δημοσίου ταμείου θα ξεγελάσει τις παντρεμέ­νες;». Αυτό μου θυμίζει την τωρινή κυβέρνηση που μάλλον α^ιτό μαθαίνουν τώρα. Ελπίζω να μην το μά­θουν πολΐ3 καλά και έχουμε τα ίδια! Αυτό γράψ” το ό­πως το είπα». Τη ρωτάω αντα τερτίπια της Αττικής Κω­μωδίας την ξενίζουν. «Υπάρχουν ρόλοι που σε ανα­γκάζουν να μετουσιωθείς σε κάτι άλλο», απαντά με σι­γουριά. «Υπάρχουν κι άλλοι στους οποίους βάζεις μι­κρά κομμάτια από τον εαυτό σου. Ο ρόλος μου στις «Εκκλησιάζουσες» δεναπέχει πολύ απότη Μάρθα. Πι­στεύω πως αν ζούσα τότε, άνετα θα μπορούσα να εί­μαι η Πραξαγόρα».

ΑΓΟΥΡΑ ΧΡΟΝΙΑ

Δεκαετία του ’50: η έφηβη Μάρθα στο λεωφορείο, Πειραιάς-Αθήνα, στον δρόμο για τη σχολή χορού. «Τρεις φορές την εβδομάδα, μετά το σχολείο. Μεγάλη ταλαιπωρία, ο­λόκληρο ταξίδι. Καλή μαθήτρια δεν ήμουν. Δεν διάβαζα. Ο,τι έπαιρνα ή­ταν από την παράδοση. Και ξέρεις τι ανακάλυψα πρόσφατα; Εχω δυσλε­ξία! Μπορεί άλλα να διαβάζω και άλ­λα να λέω. Ξέρεις πόσες φορές έχω γράψει αυτό το «Μάθρα»; Κάνω αναγραμματισμούς στις λέξεις, ακό­μα και στο ίδιο μου το όνομα!». Αναρωτιέμαι πόσοι τυχεροί διαθέτουν ένα τέτοιο αναγραμματισμένο αυ­τόγραφο. «Μου τα ζητούσαν από πολύ νωρίς. Κι εγώ είχα πάρει την υπογραφή του Αλεξανδράκη όταν ή­μουν 14 ετών. Αλλά αυτά που δίνονται τώρα με τη σέ­σουλα τα καθιέρωσε η Αλίκη. Τώρα μπαίνουν μέσα στο θέατρο και ζητάνε ακόμα και από την καθαρί­στρια. Αυτό δεν είναι για μένα τόσο τιμητικό. Εχω κά­νει πλάκες εγώ στα καμαρίνια… Βάζω τις φιλενάδες μου να υπογράφουν αυτόγραφα!». Από μικρή, κατέβαζε τις κουρτίνες από τα παράθυρα του σπιτιού της και τις μεταμόρφωνε σε σέξι φορέ­ματα. Σήμα-κατατεθέν της, όμως, ήταν το μπικινάκι, ήδη από τότε. «Ντρεπόμουν πάρα πολύ μικρή όταν με κοιτούσανε, αλλά το γυμνό και το χορευτικό τα είχα συνηθίσει από τη Σχολή. Τέλος πάντων, ήθελα να γίνω χορεύτρια του κλασικού μπαλέτου και βρέθηκα ηθοποιός. Πρώτη ται­νία, «Η Αγνωστος» του Φίνου. Μέσα έπαιζαν θηρία: Κυβέλη, Παππάς, Αλεξανδράκης, Φωτόπουλος, Κων­σταντάρας, Ευθυμίου, Ζαφειρίου, τι να σου πω, κόσμος και ντουνιάς! Εγώ ήμουν τόσο μαγεμένη που τους έβλεπα όλους αυτούς μαζεμένους, οπότε ήμουν με το στόμα ανοιχτό και ούτε συνειδητοποιούσα τι παίζω και γιατί παίζω και γιατί είμαι εκεί. Ημουν παιδί, ούτε απόφοιτος Σχο­λής ούτε τίποτα. Κάναμε μια σχολι­κή παράσταση για τους «Αιολείς» και ο Ορέστης ο Λάσκος έψαχνε μια κοπέλα και μου είπε ο καθηγητής μας ο Τράγκας να έρθει να μας δει. Τέσσερις, πέντε κοπέλες ήμαστε και είπε ο Λάσκος να πάω για δοκιμαστικό. Τα είπα τα τρία λόγια, με πήρε. Ναι, η εμφάνιση πάντα παίζει ρόλο για τα πρώτα σου βήματα, θα προτιμήσουν μια όμορφη κοπέλα από μια αλλήθωρη και χαμηλοκώλα! Η διάρκεια, όμως, δεν προέρχεται από την ομορφιά, μόνο από το ταλέντο και αυτά που έχεις να πεις. Οσο για το περίφημο κύ­κλωμα; Αν μέτραγε, όλες οι αδελφές, θείες, σύζυγοι και ερωμένες των λεγόμενων «μεγάλων» θα είχαν γί­νει Βουγιουκλάκη. Δεν έγιναν όμως». Μετά την «Αγνωστο» το άγνωστο! Η Καραγιάννη εξα­κολουθούσε να ονειρεύεται το μπαλέτο αν και, τελι­κά, κατέληξε στο μουσικό θέατρο. «Με είχε δει ο Να­πολέων Ελευθερίου να χορεύω και με πήρε…ημι-κο-μπάρσα! Τον επόμενο χρόνο, όμως, πήγα στο «Μπουρνέλη», έκανα νούμερο και με αυτό πήρα και την άδεια ηθοποιού. Ξεκίνησαν και κάτι «δεύτερες» ταινίες. Στα 20 ξαναπήγα στον Φίνο και συνέχισα». Επίσης, στα 20 παντρεύτηκε τον ποδοσφαιριστή Μί­μη Στεφανάκο. «Ερωτευόμαστε τρελά, παντρευόμα­στε τρελά και χωρίζουμε ακόμα πιο τρελά», σημειώ­νει στο βιβλίο της. «Χάνω και το μοναδικό παιδί που γέννησα και την πίκρα την κουβαλάω ακόμα…».>

ΣΤΑ 20 ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ ΤΟΝ ΔΗΜΟΦΙ­ΛΗ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗ ΜΙΜΗ ΣΤΕΦΑ­ΝΑΚΟ. «ΕΡΩΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΡΕΛΑ, ΠΑ­ΝΤΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΡΕΛΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΖΟΥ­ΜΕ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΤΡΕΛΑ», ΣΗΜΕΙΩΝΕΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ. «ΧΑΝΩ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟ­ΝΑΔΙΚΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΑ. ΤΗΝ ΠΙ­ΚΡΑ ΤΗΝ ΚΟΥΒΑΛΑΩ ΑΚΟΜΑ».

«Νομίζω ότι αν σέβεσαι τον εαυτό σου εσύ ο ίδιος, αναγκαστικά θα σε σεβαστούν και οι άλλοι. Εγώ είμαι ανοιχτή και γελαστή αλλά ξέρω να παγώσω έ­ναν άνθρωπο σε δευτερόλεπτα. Το ότι έγραφαν για μέ­να και τον Βασίλη ήταν φυσιολογικό. Ηταν long play ι­στορία. Πάντως, αυτό το ξέσπασμα αδιακρισίας από τον Τύπο συμβαίνει τα τελευταία δέκα χρόνια κυρίως. Ε, εγώ δεν είμαι και στην πρώτη νιότη για να με ψά­χνουν να δουν με ποιον γκόμενο είμαι. Θα ήταν και ντροπή!», βάζει τα γέλια. «Ντροπή να ερωτευθείτε; Οι άνθρωποι ερωτεύονται πάντα, ανεξάρτητα από την η­λικία τους». Είναι κατηγορηματική: «Οχι, όχι, δεν ερω­τεύονται, εδώ κάνεις λάθος. Σε συμβουλεύω να κάνεις ό,τι είναι να κάνεις τώρα, γιατί μετά τα πράγματα αλλά­ζουν. Κάποτε είχα μονίμως χρόνο για έρωτα. Μετά στα­μάτησα και δεν ερωτεύομαι πια».

ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ

Για τη Μάρθα Καραγιάννη η δεκαετία του ’80 ήταν η δεκαετία του μεστού θεάτρου. «Οι άνδρες προτιμούν τις ξανθές» με τη Λάσκαρη και το «Παγωτό μες στο Χειμώνα» με τονΤσιβιλίκα, είναι οι παραστάσεις που ξεχωρίζει. «Εκανα και μια τουρνέ στην Αμερική με Μουστάκα-Ηλιόπουλο. Το θέατρο άρχισε, επιτέλους, να μου δίνει ουσιαστικά πράγματα. Αρχισα να ει­σπράττω την ανάσα του κοινού με το που έβγαινα στη σκηνή. Μη νομίζεις, σε 15 κιόλας λεπτά ξέρεις αν α­ρέσει ή όχι αυτό που κάνεις. Στις αρχές του ’90 ήρθε το «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε». Εκανα το «Χαμάμ Γυ­ναικών», το «Αρσενικό και παλιά Δαντέλα». Υποδυό­μουν τη γριά, ήταν έργο-σταθμός για μένα». Με αυτό το έργο διάβηκε και το κατώφλι της νέας χιλιετίας. Τη ρωτάω πότε θεωρεί ότι διάβηκε, ουσιαστικά, το κα­τώφλι της ωριμότητας. «Στα 32», απαντά μετά από λί­γη σκέψη. «Ηταν αργά, πιστεύω. Τώρα, βέβαια, πα-ραείμαι ώριμη. Επιτέλους! Τι άφησα πίσω; Την ξε­γνοιασιά, τα γλέντια… Δεν μου λέει τίποτα να με βγά­λεις έξω το βράδυ. Προτιμάω μια παρέα δέκα ατόμων στο σπίτι μου, να μιλάμε για τη ζωή και το θέατρο». Υπάρχουν, φυσικά, και τα ταξίδια. Οχι στις κοσμοπολί­τικες πρωτεύουσες, αυτά τα χόρτασε το ’60 και δεντην

εντυπωσιάζουν πια. Ούτε η Αμερική……………………………….. ΙΙΜ

Τώρα, η Μάρθα Καραγιάννη ταξιδεύ­ει σε μέρη μακρινά, εξωτικά, ψηλαφί­ζει άγνωστους τόπους και ενδιαφέ­ροντες ανθρώπους, αναζητά την ου­σία τους. «Κίνα, Ιαπωνία, Ινδία, Αίγυ­πτο, Αραβία, Ιορδανία, Θιβέτ, τα έχω γυρίσει όλα. Ξετρελάθηκα με το Με­ξικό, πρόσφατα πήγα Περού, Βολιβία και Χιλή. Και μαγεύομαι – στην κυ­ριολεξία – με την Ασία. Τώρα, θέλω να πάω Αργεντινή και Γη του Πυρός. Ονειρεύομαι τον Νότιο Πόλο».

ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ…

«Δεν έχω δώσει ωραία κινηματογραφικά φιλιά. Wovtu πα’ήο [ κωμικούς και τα φιλιά μου είναι σαχλά και ασι εία> «Απογευματινή», 1966

«Δεν με φοβίζουν τα γηρατειά. Για μένα κάθε ηλικία έχει τη γοητί ία της. κρι τα 40 και τα 50 και τα 60». «Ντόμινο», 1969

«Δεν μπορώ τους ανθρώπους που παρασύρονται απο το φανταχτερό επάγγελμα. Ηρθαν φορές που ήθελα να ουρλιάξω «Μεταχειριστείτε με σαν ανθρώπινο πλάσμα!»». «Γυναίκα», 1979.

«Είναι δύσκολο να παλεύεις μόνη σου. Κι εγώ είμαι μόνη μου και τα έχω καταφέρει. Και είναι πολύ μεγάλη πρωτιά αυτή». «Ελευθεροτυπία», 1985

«Δεν μπορώ το ψέμα! Δεν είμαι καθόλου ρομαντική, δεν έχω πάει ποτέ βόλτα με το φεγγαράκι. Πιστεύω ότι το ωραιότερο τοπίο είναι η κρεβατοκάμαρα!». 1986

«Είχα πάει στο «Μητέρα» όπου δίνουν παιδάκια σε ζευγάρια,

σε παντρεμένες. Κι εγώ δεν ήμουν παντρεμένη.

Το να παντρευτείς έναν άνθρωπο και να του εξηγήσεις

«κοίταξε, παντρευόμαστε για να υιοθετήσουμε ένα παιδί»,

δεν είναι εύκολο να το δεχτεί ο καθένας.

Διαφορετικά θα το έκανα κι αυτό». «Εικόνες», 1989

«Και οι πολιτικοί ηθοποιοί είναι. Μόνο που είναι

πιο βρώμικοι. Γιατί ο ηθοποιός παίζει 2 ώρες.

Ο πολιτικός, όλο το 24ωρο!». «Penthou.se», 1989

«Τώρα έχω ένα ψώνιο. Να γυρίσω όλο τον κόσμο.

Αν έχω την υγεία μου πιστεύω ότι θα το κάνω.

Αν δεν ήμουν ηθοποιός θα ήμουν αρχαιολόγος ή ερευνήτρια.

Τελικά, είμαι τυχοδιώκτρια». «Ραδιοτηλεόραση», 1992

ΠΗΓΗ :  ΜΑΡΙΝΑ ΤΣΙΚΛΗΤΗΡΑ 

© 2014 www.giparakis.gr - All Rights Reserved.

Scroll to top